«Να ακούς τις ανάγκες των άλλων, να διαβάζεις το πρόσωπό τους και τα μάτια τους, να καταλαβαίνεις τι χρειάζονται. Κάπως έτσι, απομυθοποιείς και τους θρύλους του μπαρ, όταν αντιλαμβάνεσαι πως κάποιοι από αυτούς δεν νοιάζονται για τους καλεσμένους τους.»
Δέκα τυχαίους, νεαρούς μπάρμαν αν ρωτήσεις στον δρόμο ή στο μπαρ τους για τον μπαρτέντερ που παρακολουθούν διαδικτυακά περισσότερο ή για το ίνδαλμά τους, αν έχει ακόμη σημασία αυτή η λέξη, τότε αδιαμφισβήτητα, οι περισσότεροι από αυτούς θα αναφέρουν το όνομα του Danil Nevsky. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που γεμίζει κάθε μπαρ σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη αποφασίσει να κάνει γκεστ εμφάνιση, ή όλες τις θέσεις στα, ομολογουμένως άκρως ενδιαφέροντα, σεμινάρια που παρουσιάζει. Τελικά, απεδείχθη και πολύ ενδιαφέρων συνομιλητής, με ξεκάθαρες και συγκροτημένες απόψεις, ειδικά σε ζητήματα που μπορεί να θεωρούνται καυτή πατάτα για πολλούς.
Γνώρισα τον Danil Nevsky, αν θυμάμαι καλά, το 2013, πολλά χρόνια πριν γίνει γνωστός σε όλο τον κόσμο μέσα από τη σελίδα Cocktails for You, ή ως Indie Bartender λίγο καιρό αργότερα. Σίγουρα πολύ πριν ανακηρυχθεί ως Best International Bar Mentor το 2024 από το Tales of the Cocktail. Έχοντας εργαστεί σε περισσότερες από μια ντουζίνα χώρες, δημιουργήσει τον πρώτο ανεξάρτητο παγκόσμιο διαγωνισμό για μπαρτέντερ, αλλά και με σχεδόν όλα τα πρότζεκτ του να βρίσκουν τόσο μεγάλη απήχηση στην παγκόσμια κοινότητα, θα έλεγε κανείς με βεβαιότητα πως ο εν λόγω τίτλος υπήρξε το επιστέγασμα των προσπαθειών του.
Ο Danil Nevsky για τους ρόλους του
Έχοντας επιτύχει σε τόσους διαφορετικούς ρόλους, είναι εντυπωσιακό πως δεν του αρκεί κανένας από αυτούς, τουλάχιστον με την κοινώς αποδεκτή έννοια που έχουν σήμερα. «Δεν θέλω κανέναν από αυτούς τους ρόλους, αν πρέπει να διαλέξω έναν», μου λέει χαρακτηριστικά, και δεν το λέει από αλαζονεία. Το λέει γιατί έχει ήδη κοιτάξει πιο μπροστά, σε κάτι που ίσως, ακόμα, δεν έχει συγκεκριμένο τίτλο. Θα παραδεχτεί πάντως πως το public speaking είναι κάτι που του δίνει πραγματική χαρά —«αν μπορούσα να επιβιώσω μόνο από αυτό, θα το έκανα»— και πως θα ήθελε περισσότερα experiential pop-ups, πιο πειραματικά, πιο «ακραία». Αυτό όμως που δείχνει να τον ενδιαφέρει είναι το επόμενο επίπεδο, όποιο κι αν είναι αυτό.
Πάντως, μολονότι θεωρεί τον εαυτό ίδιο ως προς τα εγγενή του χαρακτηριστικά, σε σχέση με αυτό που ήταν πριν 10-15 χρόνια όταν εργαζόταν ως απλός μπάρμαν, αυτό που πραγματικά τον στιγμάτισε και αποτέλεσε το δικό του σημείο καμπής ήταν το Vagabond Project. Ένα ταξίδι δεκαέξι μηνών, εντελώς αυτοχρηματοδοτούμενο, κατά τη διάρκεια του οποίου εργάστηκε σε έντεκα διαφορετικές χώρες! Χωρίς χορηγό, χωρίς το παραμικρό δίχτυ ασφαλείας. Στα μέσα του ταξιδιού, λίγο μετά την προσγείωσή του στο Καζακστάν, του σκάει σκωληκοειδής απόφυση, και καταλήγει σε νοσοκομείο με τρύπα στο στομάχι. «Ήταν ένα αρκετά σαφές σήμα για τον τρόπο ζωής μου», λέει γελώντας. Παρ’ όλα αυτά, συνέχισε. Είχε δώσει στον εαυτό του μια υπόσχεση.
Αυτό που κουβαλάει από εκείνο το ταξίδι δεν είναι τόσο οι γνωριμίες, ούτε καν η συνολική εμπειρία. Είναι κάτι που δύσκολα εξηγείται, είναι η αίσθηση ότι δεν χρειάζεσαι σχεδόν τίποτα για να επιβιώσεις. Το διαβατήριο, το κινητό, και το επόμενό σου βήμα. «Νιώθω άτρωτος εξαιτίας εκείνου του πρότζεκτ», λέει.
Ποιο είναι το σπουδαιότερο, εγγενές στοιχείο ενός μπάρμαν και ποιο εκείνο που καλλιεργείται;
Στο κλασικό ερώτημα τι είναι αυτό που κάνει έναν μπάρμαν πραγματικά καλό, στο οποίο συχνά ακούει κανείς για τεχνικές, γνώση, εμπειρία και ταχύτητα, εκείνος απαντά χωρίς δισταγμό: η ικανότητα να «ακούς». Και δεν εννοεί απλώς να περιμένεις τη σειρά σου για να μιλήσεις, αλλά την ικανότητα να διαβάζεις τη γλώσσα του σώματος, να καταλαβαίνεις τον τόνο, να βλέπεις πώς νιώθει πραγματικά ο άλλος. «Όταν ένας επισκέπτης αισθανθεί ότι τον είδες, ότι τον άκουσες, σου συγχωρούνται σχεδόν τα πάντα, γιατί αμέσως καταλαβαίνει ότι νοιάζεσαι». Όλα τα υπόλοιπα, συνταγές, τεχνική, ηγεσία, είναι, όπως το θέτει ο ίδιος, απλώς διαχείριση της δουλειάς σου.
Και κάτι άκρως σημαντικό, που πολλοί δεν το αντιλαμβανόμαστε, είναι αυτό στο οποίο δίνει μεγάλη σημασία ο Danil Nevsky· να καταφέρνεις να «ανάβεις» και να «σβήνεις» αυτή σου την ικανότητα. Απαραίτητο! Ο ίδιος όταν ήταν νεότερος δεν ήξερε πώς να την σβήσει, πίστευε πως έπρεπε να είναι διαθέσιμος για όλους, συνέχεια. Μεγαλώνοντας όμως, έμαθε πως αυτό δεν είναι βιώσιμο, και τελικά δεν αποτελεί καν καλή εξυπηρέτηση. Βεβαίως, υπάρχουν και άνθρωποι που δεν την έχουν «ανάψει» ποτέ, που δεν νοιάζονται πραγματικά για τον άλλον, και το καταλαβαίνεις. Στο πρόσωπό τους, στα μάτια τους, στον τρόπο που κρατούν έναν χώρο. «Μόλις μάθεις να το διαβάζεις σε υποσυνείδητο επίπεδο, πολλοί από τους ήρωές σου γίνονται πουθενάδες. Πολλοί θρύλοι γίνονται losers». Και το περιγράφει ήρεμα, χωρίς κακία. Σαν να διαπιστώνει κάτι που τον έχει απογοητεύσει, αλλά δεν τον εκπλήσσει πια.
Το σπουδαιότερο κοκτέιλ όλων των εποχών!
Αντισυμβατικά απαντά και για το σπουδαιότερο κοκτέιλ όλων των εποχών, στη σχετική ερώτησή μου. «Το πιο δύσκολα διαχειρίσιμο κοκτέιλ που ανακαλύφθηκε ποτέ και συνάμα, ένα πραγματικό τεστ για κάθε μπάρμαν, είναι το Mojito», λέει, «δεν είναι το Negroni, ούτε κάποιο άλλο. Είναι το Mojito στην προ-Κάστρο εποχή». Το ίδιο κοκτέιλ που γεννήθηκε μέσα σε ένα χάος τεχνολογίας, βιομηχανικών αλμάτων και ιστορίας, όταν ακόμη η ψύξη δεν είχε πολλά χρόνια που είχε ανακαλυφθεί, το ρούμι είχε μόλις αρχίσει να γίνεται εύπεπτο, τα αναψυκτικά μόλις είχαν βγει στη μαζική παραγωγή, και η Κούβα αποτελούσε ένα ηφαίστειο που ετοιμαζόταν να εκραγεί. Ένα ποτό που απολάμβαναν την ίδια στιγμή οι πλούσιοι, οι φτωχοί και η μαφία. Και παρόλο που έγινε τόσο πολύ μαζικό μεταξύ 2008 και 2013, σήμερα, εν έτει 2026, είναι ένα κοκτέιλ που σχεδόν κανείς, κατά τη γνώμη του, δεν γνωρίζει να το φτιάξει σωστά.
Για την διοργάνωση των 50 Best Bars
Έχει άποψη αποκρυσταλλωμένη για σχεδόν τα πάντα στη βιομηχανία, και την εκφράζει χωρίς περιστροφές. Τον ρωτώ για τα 50 Best Bars, φερ’ ειπείν, και για την κουβέντα που γίνεται κατά καιρούς σχετικά με την αξιοπιστία τους. Στην περίπτωση που θα αναλάμβανε επικεφαλής τους, έχει τέσσερις συγκεκριμένες αλλαγές έτοιμες.
Πρώτον, πλήρης διαφάνεια στην ψηφοφορία. «Κάποτε δημοσίευαν περισσότερα στοιχεία. Τώρα ισχυρίζονται ότι έχουν 50/50 διαχωρισμό μεταξύ ανδρών και γυναικών ψηφοφόρων και τα λοιπά, αλλά θα έκανα τα πραγματικά δεδομένα δημόσια. Είναι δίκαιο, και έχει αργήσει».
Δεύτερον, ένα είδος «πειθαρχικού». Όποιος πιαστεί να χειραγωγεί ψήφους ή να κλέβει, θα αποκλείεται από τη διοργάνωση ή θα μπαίνει σε blacklist, ανάλογα με τη σοβαρότητα της παράβασης. «Αυτό από μόνο του θα περιόριζε το μεγαλύτερο μέρος της διαφθοράς».
Τρίτον, shadow chairs σε κάθε περιοχή, κάτι σαν αναπληρωτές εποπτείας. Οι υπάρχοντες επικεφαλής θα παρέμεναν, αλλά ο καθένας θα είχε έναν shadow —«σχεδόν σαν δεύτερο κόμμα σε μια κυβέρνηση»— με αποστολή του να παρακολουθεί τον πρώτο. Και οι δύο με θητεία τεσσάρων χρόνων. «Ο επόπτης θα ελέγχει τον επικεφαλής, και μεταξύ τους δημιουργείται έλεγχος ταυτόχρονα για το σύνολο των επικεγαλής, για τους ψηφοφόρους και για τα μπαρ. Πραγματικά checks and balances», μια εξουσία με αντίβαρα.
Τέταρτον, αποκλεισμός κάθε εταιρείας δημοσίων σχέσεων που συνεργάζεται με τα 50 Best ως οργανισμό από την εκπροσώπηση μπαρ που είναι επιλέξιμα για τη λίστα. «Αποτελεί προφανή σύγκρουση συμφερόντων και δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει».
Θα ήθελε επίσης οι επικεφαλής να χρηματοδοτούνται επαρκώς ώστε να υποχρεούνται πραγματικά να ταξιδεύουν και να επισκέπτονται τα μπαρ για τα οποία ψηφίζουν. «Αυτό το κίνητρο δεν είναι αρκετά καλά δομημένο αυτή τη στιγμή». Αυτά που δεν θα άγγιζε; Το Instagram, το δημοσιευμένο περιεχόμενο, τις δημόσιες σχέσεις, το branding, τη φωνή. «Όλα αυτά είναι υπέροχα».
Η άποψή του για τα ελληνικά μπαρ
Το ίδιο ισχύει για την ελληνική bar scene, κι εκεί μιλάει, όχι μόνο με άποψη, αλλά και με γνώση και αγάπη. Έρχεται στην Ελλάδα από το 2014-2015 και έχει παρακολουθήσει από κοντά την πορεία της. Τη χαρακτηρίζει ως πάνθεον: «Τα πάντα βρίσκονται παντού και ταυτόχρονα.» Από το Seven Jokers για Guinness και Fernet, μέχρι το The Line για ζυμώσεις άλλου επιπέδου, από το αναλλοίωτο Baba Au Rum μέχρι τα νεότερα μπαρ, όπως το Naked Athens και το Barro Negro. Βέβαια κάτω από τον ενθουσιασμό του, υπάρχει και μια άξια αναφοράς παρατήρηση: «Η σκηνή σήμερα φαίνεται εξαντλημένη». Αυτοί που έκαναν τη βαριά δουλειά, οι The Clumsies, το Baba Au Rum και άλλοι «έσπρωξαν τον βράχο ως την κορυφή σαν τον Σίσυφο», λέει χαρακτηριστικά. Και τώρα είναι όλοι κουρασμένοι. Η σημερινή σκηνή των μπαρ μοιάζει εξουθενωμένη. Όλα τα μπαρ έχουν καλό φωτισμό, καλή μουσική, αξιοπρεπή ποτά και είναι γεμάτα. Αλλά αμφιβάλλει αν υπάρχει πλέον μοναδικότητα που μπορεί να ξεχωρίσει.
Ξέρετε, το βλέπω κι εγώ αυτό και με βάζει να σκέφτομαι. Φταίει η νέα γενιά που είναι διαφορετική; Φταίει η αγορά στο σύνολό της ή οι καταναλωτικές συνήθειες που έχουν αλλάξει, ο κόσμος που πηγαίνει σε ένα μπαρ για διαφορετικούς λόγους από ό,τι παλιά; Δεν ξέρω. Ο Danil Nevsky το αποδίδει πάντως στην κούραση των επαγγελματιών.
Για τις αλλαγές στη βιομηχανία μιλάει με την ίδια ευθύτητα. Τον ρωτώ για τα κοκτέιλ μπαρ και για το στοιχείο εκείνο που ευθύνεται περισσότερο για τις αλλαγές στη λειτουργία τους. Μου απαντά ότι δεν άλλαξαν τόσο. Αυτό που πιστεύει πως άλλαξε είναι αυτά που συμβαίνουν μέσα στην κοινότητα. Κάποτε, εξηγεί, όλοι ήθελαν να γίνουν cocktail bartenders. Εκεί ήταν τα χρήματα, η εξέλιξη, η κοινότητα, η αναγνώριση. Το κοκτέιλ μπαρ προσέφερε μια πιο γρήγορη διαδρομή, μπορούσες να ξεφύγεις από τον αλγόριθμο, να κερδίσεις ευκαιρίες και χρήματα πολύ πιο γρήγορα από ό,τι οι προηγούμενες γενιές. Αυτό τράβηξε τους φιλόδοξους, τους ριψοκίνδυνους, εκείνους που δεν σταματούσαν να εξελίσσονται. «Οι άνθρωποι που ήταν καλοί τότε είναι οι ίδιοι που κερδίζουν βραβεία σήμερα. Δεν είναι τυχαίο. Είναι η διάθεση για αγώνα». Αλλά καθώς η βιομηχανία μεγάλωνε, το «κατώφλι εισόδου» έπεφτε, εξηγεί. Και τώρα υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν ευκαιρίες που η προηγούμενη γενιά έπρεπε να παλέψει σκληρά για να κατακτήσει, χωρίς όμως την ίδια φιλοδοξία, χωρίς την ίδια διάθεση για ρίσκο. «Λιγότερος ανταγωνισμός, περισσότερες ευκαιρίες, λιγότερη προσπάθεια». Το αποτέλεσμα είναι άνθρωποι που παίρνουν θέσεις πριν να είναι έτοιμοι, πριν να έχουν προλάβει να αναπτύξουν προσωπικότητα. Διαφορετικές ομάδες, διαφορετικό επίπεδο εκπαίδευσης, διαφορετικό περιβάλλον εργασίας. «Πολλοί που παίρνουν σήμερα A-list ευκαιρίες θα ήταν C-list ή F-list τότε».
Ο Danil Nevsky για τα σόσιαλ μίντια
Βιάζεται όμως να προσθέσει ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα φταίξιμο της κοινότητας, είναι απλώς η κοινωνία που κινείται και εμείς την αντικατοπτρίζουμε. Όσο για τη μεγαλύτερη συγκεκριμένη αλλαγή, δηλώνει ευθαρσώς πως είναι τα σόσιαλ μίντια. Ως γεγονός, όχι ως πρόβλημα. «Είναι ο μεγαλύτερος λόγος που η κουλτούρα του κοκτέιλ εξαπλώθηκε παγκοσμίως με τον τρόπο που έγινε. Έδωσε φωνή σε ανθρώπους που δεν θα είχαν ποτέ». Το πρόβλημα όμως, και συμφωνώ απόλυτα, είναι πως όπως με κάθε νέο εργαλείο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους λάθος ανθρώπους για τους λάθους λόγους. Άνθρωποι με περισσότερους πόρους, καλύτερες τοποθεσίες, περισσότερα χρήματα μπαίνουν τώρα στο παιχνίδι και έτσι χάνεται σταδιακά η δημοκρατία που χαρακτήριζε κάποτε τα σόσιαλ μίντια. «Όμως η επόμενη γενιά θα μας αγνοήσει όλους εμάς τους παλιούς και θα χτίσει έτσι κι αλλιώς έναν καινούργιο κόσμο».
Που πάει το advocacy budget των εταιρειών ποτών;
Εντωμεταξύ, τον ρώτησα για κάτι που με απασχολεί καιρό, το advocacy budget των εταιρειών ποτών. Βλέπω οι εταιρείες να μειώνουν αυτό το μπάτζετ ολοένα και περισσότερο εδώ και χρόνια και χωρίς να έχω καταλήξει επακριβώς στην αιτία του, ήθελα τη γνώμη ενός επαγγελματία με τόσο μεγάλη διάδραση με την παγκόσμια βιομηχανία των ποτών.
«Ο τροχός πάντα θα γυρίζει», μου λέει. Οι συνθήκες της αγοράς αλλάζουν, οι τιμές των μετοχών κινούνται, και το advocacy ακολουθεί. Μπαίνουν λεφτά, βγαίνουν λεφτά. Προσλαμβάνονται brand ambassadors, απολύονται brand ambassadors. Οι εταιρείες επενδύουν σε celebrities, κάποια στιγμή σταματούν, ύστερα ξαναρχίζουν. Τώρα είναι η εποχή των ινφλουένσερ. «Ο κύκλος δεν αλλάζει».
Αυτό που αλλάζει, μου λέει, είναι η γεωγραφία. Η Ινδία, η Κίνα, η Νοτιοανατολική Ασία βρίσκονται σε άνοδο και εκεί πάνε οι επενδύσεις τώρα. Στις δυτικές αγορές, εκεί που οι μπάρμαν έχουν γίνει πλέον πολύ απαιτητικοί, δεν εμφανίζονται σε ιβέντ, δεν δείχνουν ενδιαφέρον, τα μπάτζετ κόβονται ή ανακατευθύνονται. «Γιατί να πληρώνεις έναν startender τρελά λεφτά για να γεμίσεις μια αίθουσα, όταν αλλού μπορείς να τη γεμίσεις χωρίς αυτόν;» Οι δυτικές οικονομίες με την υψηλή φορολογία σπρώχνουν τον κόσμο προς την κατανάλωση στο σπίτι. Ολοένα και λιγότερος κόσμος πίνει έξω. Οπότε γιατί να επενδύσεις στο on-trade advocacy;
Αυτό που κρατάει το advocacy ζωντανό στη Δύση, λέει, είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ των μεγάλων πολυεθνικών ποτών. Για να σβήσει εντελώς, θα έπρεπε και οι πέντε μεγάλοι να κόψουν τα μπάτζετ ταυτόχρονα, «κάτι που θα απαιτούσε μια συνωμοσία που δεν είναι ικανοί να οργανώσουν». Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα επενδύει, και οι υπόλοιποι θα ανταγωνίζονται. Το advocacy δεν πεθαίνει, απλώς αναδιαμορφώνεται.
Η αλήθεια που πονάει είναι άλλη, και εδώ νιώθω ότι ο Danil Nevsky αγγίζει κάτι που πολλοί στη βιομηχανία αισθάνονται αλλά δεν έχουν διατυπώσει: Τα brands ρίχνουν χρήματα στα πιο διάσημα, υψηλού επιπέδου μπαρ, τα «1% bars», όπως τα αποκαλεί, αυτά δηλαδή που κυριαρχούν και στις λίστες, πιστεύοντας ότι αυτά θα ασκήσουν επιρροή στα υπόλοιπα και τελικά στον καταναλωτή. Αλλά δεν γίνεται έτσι. Αυτά τα μπαρ κάποιες φορές, εξηγεί, είναι τόσο niche, τόσο αποκομμένα από τη μαζική αγορά, που δεν την επηρεάζουν ουσιαστικά. Τα χρήματα πάνε εκεί που υπάρχει το μεγαλύτερο πρεστίζ και όχι στα μπαρ εκείνα που έχουν τη μεγαλύτερη απήχηση. «Και δεν ξέρω πώς θα διορθωθεί αυτό», λέει. Ομολογώ πως, ούτε κι εγώ.
Jerry Thomas & Harry Johnson walk into a modern bar
Καθώς η κουβέντα μας όδευε προς το τέλος, τον ρώτησα κάτι ακόμη υποθετικό, με μεγάλη όμως δόση φαντασίας αυτή τη φορά. Ο Jerry Thomas και ο Harry Johnson —οι θρυλικοί πατέρες των μπαρ όπως τα γνωρίζουμε και της αναμειγνυολογίας— θα μπορούσαν άραγε να τα βγάλουν πέρα σε ένα σύγχρονο μπαρ, και, αντίθετα, θα μπορούσε ο Danil Nevsky να εργαστεί στην Αμερική πριν την Ποτοαπαγόρευση; Η απάντησή του ήταν κατηγορηματική: «Εκείνοι δεν θα άντεχαν με τίποτα. Ο κόσμος που έζησαν δεν είναι συμβατός με τον δικό μας». Η αντίστροφη κατεύθυνση όμως είναι εύκολη. Οποιοσδήποτε σύγχρονος μπάρμαν θα τους είχε αφήσει πίσω σε τεχνική, γνώση και γεύση. «Θα χρειαζόταν απλώς να επαναρρυθμιστεί». Και για τους ίδιους τους θρύλους; «Δεν ξέρουμε καν ποιοι ήταν ως άνθρωποι. Οι περισσότερες ιστορίες γι’ αυτούς είναι απλώς κατασκευασμένο PR».
Η Βαρκελώνη και τα επόμενα σχέδιά του
Κλείνοντας, μιλήσαμε και για τη Βαρκελώνη, την πόλη που ζει τα τελευταία χρόνια. Έχοντας δηλώσει σε άλλες συνεντεύξεις του πως δεν την θεωρεί ως την ιδανική πόλη για να εργαστεί κανείς ως μπάρμαν, την ίδια στιγμή δεν πιστεύει κιόλας ότι υπάρχει ιδανική πόλη, παρά διαφορετικές τοποθεσίες που σε διδάσκουν διαφορετικά πράγματα. Ο δικός του ιδανικός μπάρμαν θα είχε λίγο Λονδίνο, λίγο Νέα Υόρκη, λίγο Σιγκαπούρη, λίγο Χονγκ Κονγκ, λίγο Μεξικό. Ενδεχομένως, την ταχύτητα και το χιούμορ ενός Βρετανού, το σθένος (grit) ενός Νεοϋορκέζου, τη φιλοξενία ενός Τσέχου ή ενός Ιταλού, την προσοχή στη λεπτομέρεια ενός Ασιάτη, την ενέργεια ενός Αυστραλού και τη χαρά της ζωής που έχει ένας Λατίνος. «Και το resting bitch face ενός Σλάβου, με αρκετή γνώση από μπαχαρικά για να υποστηρίξει όλα τα παραπάνω»!
Παρά το πλήθος των ρόλων και των πρότζεκτ που ήδη τρέχει, ο Danil Nevsky έχει ακόμη περισσότερα στο μυαλό του. Δεν ξέρω αν το έχει αναφέρει κάπου αλλού, όμως του ζήτησα ανακοινώσεις, έστω και ημιτελείς, και αυτό παρέδωσε. Η πρώτη αφορά ένα νέο πρότζεκτ στη Βαρκελώνη, έναν φυσικό χώρο εστιασμένο στην κοινότητα των μπάρμαν, κάτι που, κατά τη γνώμη του, δεν έχει ξαναπαρουσιαστεί με αυτή τη μορφή. Η δεύτερη είναι η επιστροφή του δικού του διαγωνισμού το 2027. Μεγαλύτερου και ακόμη καλύτερου! Και τα δύο ακούγονται απόλυτα τόσο «δικά του»: φιλόδοξα, ανεξάρτητα, και λίγο μπροστά από αυτό που η υπόλοιπη βιομηχανία έχει ακόμη σκεφτεί.
