Η είδηση του θανάτου της Ντόλι Πάρτον έπεσε σαν κεραμίδα σε ολόκληρη τη μουσική βιομηχανία, ιδιαιτέρως δε στις ΗΠΑ, όπου για μια εβδομάδα οι σημαίες θα κυματίζουν μεσίστιες. Θα αποφύγω να τονίσω ή να αναλύσω τη σημασία του έργου της, να περιγράψω το λαμπερό του χαρακτήρα της ή να αποτιμήσω το αποτύπωμά της, αφενός διότι θα τα γράψουν καλύτερα από μένα άλλοι, με πολύ περισσότερες μουσικές γνώσεις κι εμπειρία, αφετέρου, στο Bitterbooze.com γράφουμε για αλκοόλ. Ως εκ τούτου, αποφάσισα να γράψω μοναχά για τη σχέση της με το αλκοόλ: το πώς δεν ακολούθησε ποτέ το στερεότυπο που θα περίμενε κανείς από μια country star του Τενεσί, για την εταιρεία κρασιών που δημιούργησε ή το κοκτέιλ που ανακάτεψε, για το Dollywood και την πολιτική του, όπως βεβαίως και για τον τρόπο που η ίδια είχε ενσωματώσει τα αλκοολούχα ποτά στη ζωή της.
Η Ντόλι Πάρτον γεννήθηκε στο Τενεσί, μεγάλωσε στα Great Smoky Mountains των Απαλαχίων και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της μέσα σε έναν κόσμο όπου το ουίσκι, τα χόνκι-τονκ και τα τραγούδια με θεματολογία το ποτό, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του σκηνικού. Κι όμως, η ίδια είχε μια πολύ διαφορετική σχέση με το αλκοόλ, χωρίς αυτό να την κάνει ποτέ irrelevant προς την κουλτούρα που την ανέδειξε.
Η μεγάλη κυρία της κάντρι, πολύ αγαπημένη σε τόσες και τόσο διαφορετικές γενιές, έφυγε από τη ζωή χθες, 25 Αυγούστου 2026, σε ηλικία 80 ετών, αφήνοντας πίσω της μια καριέρα σχεδόν επτά δεκαετιών, με χιλιάδες τραγούδια και μερικές από τις πλέον αναγνωρίσιμες συνθέσεις, αλλά και στιγμές της αμερικανικής μουσικής, από το ‘’Jolene’’ μέχρι το ‘’I will always love you’’. Με συνεργασίες, πρωτότυπα πρότζεκτ και εμφανίσεις που έχτισαν έναν από τους μεγαλύτερους μύθους στον πολιτισμό και την κουλτούρα του αμερικανικού έθνους.
Και μολονότι η εικόνα της έγινε παγκόσμια και το αποτύπωμά της άγγιξε κάθε γωνιά του πλανήτη, η Ντόλι Πάρτον δεν απαρνήθηκε ούτε καν απομακρύνθηκε ιδιαίτερα από την ταυτότητά της. ‘’I’m so proud to be a Tennessee girl’’ δήλωνε σε συνέντευξή της, μιλώντας για τα Smoky Mountains όπου μεγάλωσε, αλλά και για το Νάσβιλ, το οποίo περιέγραψε με μια φράση που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια στην πόλη “Nashville is a drinking town with a music problem”, δηλαδή, σε ελεύθερη απόδοση, “το Νάσβιλ είναι μια πόλη του ποτού που έχει… πρόβλημα με τη μουσική”. Η ατάκα αντιστρέφει επίτηδες το αναμενόμενο “music town with a drinking problem”. Εν έτει 1973, μάλιστα, ηχογράφησε και άλμπουμ με τίτλο “My Tennessee Mountain Home”.
Μπορεί η Πάρτον να αγαπούσε την πόλη της και να μιλούσε ενίοτε μέσα από το ρεπερτόριό της για το ουίσκι, το moonshine, τα μπαρ και τα οινοποιεία της, όμως η ίδια κατανάλωνε αλκοόλ μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις. Από συνεντεύξεις της αλιεύουμε αυτό το ‘’occasional drinking’’ συνήθειό της. Όπως έχει δηλώσει, έπινε ελάχιστα, ενδεχομένως σε κάποιο πολύ σπέσιαλ πάρτι, σε γάμους ή σε κάποιο ιδιαίτερο δείπνο, ενώ έχει παραδεχθεί πως καμιά φορά έπινε λίγο κρασί και εν πτήσει, προκειμένου… να κοιμηθεί.
Και δεν είναι μόνο ότι δεν της άρεσε το ποτό. Στο βιβλίο της ‘’Dolly Parton, Songteller: My Life in Lyrics’’ που κυκλοφόρησε το ’20, παραδέχεται ότι έχει βιώσει τον αλκοολισμό από κοντά, κι από τις δύο πλευρές της οικογένειάς της και έχει δει από κοντά τη δυστυχία που μπορεί να προκαλέσει. “Alcohol is the number one killer”, έγραφε, εξηγώντας ότι η εύκολη πρόσβαση και η κοινωνική αποδοχή του ποτού μπορούν να κρύψουν το πόσο εύκολα μπορεί να μετατραπεί το περιστασιακό σε εξάρτηση. Στα πρώτα επαγγελματικά της χρόνια, πάντως, βρέθηκε και σε ένα περιβάλλον όπου το ποτό απουσίαζε. Ο Porter Wagoner, ο άνθρωπος που της έδωσε το μεγάλο επαγγελματικό της βήμα, δεν έπινε καθόλου και, σύμφωνα με την Πάρτον, δεν επέτρεπε ούτε στους μουσικούς του να πίνουν όταν δούλευαν. Ο μπαμπάς της πάντως, όπως έχει η ίδια δηλώσει, έφτιαχνε για ένα διάστημα moonshine μαζί και με άλλους συγγενείς της —έχει γράψει και σχετικό τραγούδι, το Daddy’s Moonshine Still, ένα από τα αγαπημένα του πατέρα της. Έγραφε μάλιστα ότι το moonshine “ράγισε πολλές καρδιές”, καθώς είχε δει ανθρώπους που δεν περιορίζονταν στην παραγωγή του, αλλά έπιναν και στη συνέχεια κακομεταχειρίζονταν τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Μάλλον γιαυτό και η μαμά της δεν ενέκρινε την οικογενειακή «επιχείρηση».
Ακόμη και τις φορές που το προσέγγισε επιχειρηματικά, ο τρόπος που το έκανε υπήρξε απόλυτα εναρμονισμένος στη συνολική της στάση προς τη ζωή, ανεπιτήδευτα και κουλ. Στο βιβλίο μαγειρικής Good Lookin’ Cookin’, που έγραψε μαζί με την αδελφή της Rachel Parton George το 2024, οι δυο τους προτείνουν το “Dirt Road Martini”, ένα κοκτέιλ με βότκα, κρύο τσάι χωρίς ζάχαρη και άλμη από πίκλες ανάμεικτων λαχανικών (giardiniera).
Λίγο αργότερα, την ίδια χρονιά, παρουσίασε και μια σειρά από ολοδικά της κρασιά! Τα Dolly Wines δημιουργήθηκαν σε συνεργασία με την Accolade Wines. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η ίδια συμμετείχε στις αποφάσεις για τη γεύση και το branding των κρασιών, αν και το θεωρώ απίθανο όπως και με οποιαδήποτε παρόμοια ανακοίνωση σελέμπριτι με εμπλοκή στην ποτοποιία.
Άξιο αναφοράς είναι επίσης το γεγονός πως στο θεματικό πάρκο της Ντόλι Πάρτον, το Dollywood, δεν πωλούνται αλκοολούχα, ενώ απαγορεύεται ρητώς και η κατανάλωση αλκοολούχων.
Παρόλα αυτά, η Ντόλι Πάρτον δεν υπήρξε πολέμιος του αλκοόλ, ούτε δημόσια συνήγορος για τη μετρίαση της κατανάλωσής του, όμως την ίδια στιγμή, δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη να ταυτιστεί με την αρχετυπική εικόνα ενός καλλιτέχνη της κάντρι από το Τενεσί, δεν «πούλησε» την εικόνα κάποιου πότη, ούτε όμως απεκδύθηκε και το DNA της πόλης της.
Αθάνατη!
Διαβάστε και το πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Αργύρη Βασιλείου για την κάντρι μουσική και το ποτό εδώ.
