Αποκλειστική συνέντευξη στο Bitterbooze.com του ανθρώπου που βρισκόταν στο τιμόνι του American bar του Savoy για σχεδόν δύο δεκαετίες.
Λίγο πριν τις δώδεκα το μεσημέρι, ένας κύριος με τραγιάσκα, navy blue σακάκι, άσπρο γενάκι, floral πουκάμισο και Converse, ανέβηκε στο αμφιθέατρο της Τεχνόπολης. Λίγα λεπτά αργότερα, ξεκινούσε την ομιλία του με τίτλο ‘’Longevity: The Secrets to Surviving & Thriving Beyond the Shift’’. To θέμα της ήταν πώς μπορεί να αντέξει κανείς μια ολόκληρη ζωή στη βιομηχανία της φιλοξενίας, χωρίς να τον καταβροχθίσουν τα ξενύχτια και οι καταχρήσεις. Μαζί του στη σκηνή, ο Kenji Jesse. Ο κύριος με την τραγιάσκα ήταν ο Peter Dorelli. Και βέβαια, αν υπάρχει κάποιος που δικαιούται να μιλάει για αντοχή σε αυτό το επάγγελμα, είναι αυτός, αφού βρίσκεται πίσω από τις μπάρες από το πολύ μακρινό 1958!
Στην πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία τους αναφέρθηκαν τόσο σε πρακτικές συμβουλές για την καθημερινότητα των ανθρώπων που εργάζονται στη βιομηχανία (αγορά σωστών παπουτσιών, διάλειμμα από το ποτό για τακτικές περιόδους μέσα στον χρόνο, γυμναστική με στόχους, κτλ), όσο και για τη σημασία της πνευματικής υγείας. Μεταξύ πολλών άλλων, ο Peter Dorelli στα 86 του, παρουσίασε φωτογραφικά τεκμήρια με τον ίδιο να κάνει γιόγκα και τσικονγκ (QiGong), να κολυμπά και να διασκεδάζει σαν έφηβος. Τα αποτελέσματα είναι οφθαλμοφανή στην υγεία, την εμφάνιση και τις αντοχές του.
Μετά το σεμινάριο καθίσαμε να τα πούμε παρέα. Η κουβέντα ξέφευγε συνεχώς από τις ερωτήσεις μου, όπως ξεφεύγουν οι κουβέντες με ανθρώπους που έχουν περισσότερες ιστορίες απ’ όσες χωράει ο νους και ο χρόνος, σίγουρα περισσότερες από εκείνες που μπορούν να αποτυπωθούν σε ένα κείμενο. Σε κάθε περίπτωση, δεν κατάφερα να τον ρωτήσω όλα όσα είχα σχεδιάσει. Η συνέντευξη είναι αποκλειστική για ελληνικό μέσο, με έναν από τους εν ζωή θρύλους της μπαρ κοινότητας, ο οποίος συχνά-πυκνά αυτοχαρακτηρίζεται, πάντα με αυτοσαρκασμό, ως «ο τελευταίος δεινόσαυρος».
Από τη Ρώμη, χωρίς εισιτήριο επιστροφής
Ο Giampiero Dorelli γεννήθηκε το 1940 στη Ρώμη, σε μια οικογένεια τραπεζιτών. Ο πατέρας και ο θείος του τον προόριζαν για την «επιχείρηση» κι έτσι, τον έστειλαν να σπουδάσει λογιστής. Ο νεαρός Giampiero όμως είχε ένα και μοναδικό σχέδιο, να «την κάνει». Έγραψε στον θείο του στο Λονδίνο ένα γράμμα στο οποίο, όπως έχει διηγηθεί, έλεγε λίγο-πολύ «έλα να με πάρεις, πνίγομαι». Κι εκείνος έσπευσε.
Οι λόγοι της φυγής, κατά δική του ομολογία, ήταν τρεις. Δεν ήθελε να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του. Δεν ήθελε να του βάλει κανείς όπλο στο χέρι για 18 μήνες θητείας. Και… τα κορίτσια.
Το 1958, στα 18 του, έφθασε στην Αγγλία με βίζα εργασίας ενός έτους. Ξεκίνησε να εργάζεται σε ένα λογιστικό γραφείο στο Knightsbridge, μια δουλειά που, όπως έχει δηλώσει κάποτε δημόσια, απαιτούσε «ένα κομμάτι εγκεφάλου που δεν διέθετα». Ακολούθησαν αρκετές άλλες δουλειές του ποδαριού: λαντζέρης, θερμαστής, και παιδί για όλες τις δουλειές σε ένα ξενοδοχείο της Κορνουάλης.
Η βίζα του κάποια στιγμή έληξε, όμως ο Dorelli δεν πτοήθηκε, είχε αποφασίσει να μείνει κι άλλο στο Λονδίνο. Για τεσσεράμισι περίπου χρόνια ήταν τυπικά παράνομος, δουλεύοντας όπου έβρισκε, κάποιες φορές και πίσω από μπάρες. Η μόνιμη λύση ήρθε από έναν συνταγματάρχη στο Λονδίνο, στο σπίτι του οποίου δούλευε ως βοηθός: μαγείρευε, σιδέρωνε και ενίοτε έφτιαχνε και κανένα ποτό στα πάρτι του αφεντικού του. Ο συνταγματάρχης τον ρώτησε τι γυρεύει ένα έξυπνο παιδί σε μια τέτοια δουλειά, άκουσε την ιστορία της βίζας και την επομένη πήγαν παρέα στην υπηρεσία μετανάστευσης.
Τα χρόνια στο Pebble Bar
Το 1963, με τα χαρτιά του πια τακτοποιημένα, προσλαμβάνεται ως σομελιέ στο Stones Chop House στο Soho, ένα πολύ αγγλικό εστιατόριο που ανήκε στον όμιλο του Savoy. Πάνω από το εστιατόριο, ανοίγει μαζί με τον αδερφό του το Pebble Bar. Για μια περίοδο τους φώναζαν «Mike and Ike». Και ενώ ο αδερφός του αποχώρησε σύντομα για να γίνει φωτογράφος, ο Peter έμεινε ως επικεφαλής μπαρτέντερ μέχρι το 1981. Για εκείνη μάλιστα την περίοδο έχει δηλώσει πως υπήρξε η καλύτερη εποχή της ζωής του. Επίσης, το μαγαζί ήταν στη γωνία από την Wardour Street, την καρδιά της βρετανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας, έτσι οποιοσδήποτε ήταν «κάποιος» σίγουρα περνούσε κι από εκεί. Το 1965 παντρεύτηκε την Kay, η οποία βρίσκεται ακόμη στο πλευρό του.
Από εκείνα τα χρόνια είναι κι ένα από τα πρώτα του κοκτέιλ, το Stone’s Martini του 1969: ένα Martini με Ricard, φόρος τιμής στο εστιατόριο που τον φιλοξενούσε. Θα το έφτιαχνε ξανά μια μέρα μετά την κουβέντα μας, σε μια ειδική βραδιά μαζί με τον Salvatore Calabrese, στο μπαρ του Μεγάλη Βρετανία και στο πλαίσιο φυσικά του Athens Bar Show 2026.
Τα χρόνια που μπήκε στον όμιλο του Savoy, το American Bar το κυβερνούσε ο θρυλικός Joe Gilmore, τον οποίο ο Dorelli θεωρεί δάσκαλό του. Τον ρώτησα αν έμαθε κάτι που δεν θα το βρει κανείς σε κανένα βιβλίο και η απάντηση του Dorelli ήταν άμεση, χωρίς δεύτερη σκέψη: «Θάψε το εγώ σου. Να είσαι αλτρουιστής».
Σ’ εκείνα τα πρώιμα χρόνια του μπαρ, από τον Gilmore έμαθε και για τη σημασία της γλώσσας του σώματος: «Μου έλεγε ότι πρέπει να ξέρεις, απλώς κοιτώντας τον άνθρωπο που έχεις απέναντι, τί θα σου ζητήσει. Και τί πρέπει να κάνεις εσύ γι’ αυτόν».
American Bar: ο βασιλιάς των κλασικών
Όταν ο όμιλος πούλησε το εστιατόριο, ο Dorelli περίμενε την αποζημίωσή του. Αντί γι’ αυτήν όμως, του πρότειναν μια θέση στο American Bar του ίδιου του Savoy. Μπήκε το 1981 ως assistant head bartender και λίγα χρόνια αργότερα ανέλαβε head bartender και bar manager. Έμεινε ως το 2003, διανύοντας μια εντυπωσιακή πορεία 22 ολόκληρων χρόνων, για να αποσυρθεί στα 63 του, και έχοντας κλείσει 40 χρόνια στον όμιλο. Τον διαδέχθηκε ο υπαρχηγός του, ο Salim Khoury.
Η σειρά των επικεφαλής μπαρτέντερ του American Bar αποτελεί ίσως το πιο βαρύ γενεαλογικό δέντρο του επαγγέλματος, έχω γράψει κι άλλες φορές για αυτή: Frank Wells, Ada Coleman, Harry Craddock, Eddie Clarke, Reginald Johnson, Joe Gilmore, Harry Viccars και Victor Gower. Ο Dorelli υπήρξε ο ένατος στη σειρά. Μάλιστα συνέχισε και την παράδοση που θέλει το μπαρ να δημιουργεί κοκτέιλ για κάθε σημαντική περίσταση. Όταν του μίλησα για δεκάδες δημιουργίες, με διόρθωσε: «Εκατοντάδες».
Το πιο γνωστό είναι το Millennium Cocktail, με το οποίο το Savoy υποδέχθηκε τη νέα χιλιετία και που μπήκε στην ανανεωμένη έκδοση του The Savoy Cocktail Book. Το Elise, με το όνομα της κόρης του, του χάρισε το 1994 τη νίκη στον διαγωνισμό MSS Europa. Κάθε ένα από τα εγγόνια του, μου είπε, έχει πια το δικό του κοκτέιλ.
Φημιζόταν για τα Martini του, πάντα stirred. Η μόνη φορά που χτύπησε σε σέικερ ο ίδιος Martini —αν κάποιος μέχρι τότε του το ζητούσε, έβαζε άλλους μπάρμαν να το χτυπήσουν— ήταν για τον Dudley Moore, ο οποίος δέχτηκε να παίξει πιάνο στο μπαρ μόνο με αυτόν τον όρο. Επίσης, ως επικεφαλής μπαρτέντερ έβαζε τους μπάρμαν του να δουλεύουν και ως σερβιτόροι, ήθελε να μεταφέρει τη γνώση των ποτών και στη σάλα. Και κάθε πρωί έκανε το free pour test του: όποιος έριχνε ακριβώς 50ml, χωρίς να μετρήσει με μεζούρα, έπιανε θέση πίσω από τη μπάρα.
Παράλληλα, από το 1997 ως το 2004 χρημάτισε πρόεδρος του περιώνυμου United Kingdom Bartenders’ Guild, ίσως του παλαιότερου εν ενεργεία σωματείου μπαρτέντερ στον κόσμο. Το 2003 βραβεύτηκε για την προσφορά του στα Bar Awards του περιοδικού Class και την επόμενη χρονιά ως Industry Personality στα Flavour Bar Awards. Για όσους τον παρακολουθούμε, ενδεχομένως και τον γνωρίζουμε προσωπικά, γίνεται εύκολο αντιληπτό ότι τη σύνταξή του δεν την πήρε ποτέ στα σοβαρά. Κι αυτό διότι αντί να μετακομίσει στο βρετανικό countryside, με γκολφ και βόλτες στην εξοχή, βρίσκεται ψυχή τε και σώματι στη βιομηχανία του μπαρ. Κριτής σε διαγωνισμούς, σεμινάρια και ομιλίες σε όλο τον κόσμο, guest event σε αναρίθμητα μπαρ, αλλά και εκ των βασικών υπευθύνων της αναγέννησης του UKBG, του οποίου διατελεί International Ambassador.
«Μη με ενοχλείτε, δημιουργώ»
Η πρώτη μου ερώτηση ήταν αν, μέσα σε τόσες δεκαετίες, έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπει ο κόσμος το επάγγελμα του μπαρτέντερ. Προσπαθεί να μου εξηγήσει το πλαίσιο, όταν εκείνος ξεκίνησε: δύο διακριτοί κόσμοι στα μπαρ, τα ξενοδοχειακά και οι παμπ. Πίσω από τις μπάρες και των δύο στέκονταν Ιταλοί, Γερμανοί, Γάλλοι, Ισπανοί, ακόμη όχι Έλληνες όπως σήμερα και σίγουρα ελάχιστοι, σχεδόν καθόλου Βρετανοί. «Είναι συγκρατημένοι. Δεν νιώθουν άνετα με τον κόσμο, δεν είναι εξωστρεφείς όπως οι Λατίνοι».
Το σημείο καμπής, όπως ο ίδιος θυμάται, το αποδίδει στον εκλιπόντα θρύλο Dick Bradsell, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Για την ακρίβεια, του πιστώνει τον χαρακτηρισμό ‘’mixologist’’ και μαζί με αυτόν, την αυτοαντίληψη που πάει μαζί με τον όρο: «Δεν είμαι μπαρτέντερ, είμαι mixologist. Είμαι εδώ για να δημιουργώ ποτά. Ο κόσμος δεν μετράει». Η λέξη, βέβαια, είναι πολύ παλαιότερη. Γεννήθηκε ως αστείο σε μια αμερικανική εφημερίδα το 1856, και την επανέφερε στη μόδα ο Dale DeGroff στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’80. Αυτό που περιγράφει ο Dorelli είναι η άφιξή της στο Λονδίνο ως τίτλος και ως στάση.
Μέσα σε έναν χρόνο, μου λέει, κατέφθασε ένα «τσουνάμι» νέων Βρετανών που ήθελαν να κάνουν αυτή τη δουλειά. Μαζί τους κατέφθασαν και τα επενδυτικά κεφάλαια. Άνθρωποι όπως ο Jonathan Downey, δικηγόρος στο City που το 1997 άνοιξε το Match EC1 με τον Bradsell πίσω από τη μπάρα, είδαν το νέο αυτό vibe και επένδυσαν. Τα μπαρ, όπως αντιλαμβάνεστε, ξεφύτρωσαν σαν μανιτάρια.
Βέβαια, το πώς άρχισε να μοιάζει αυτό στην πράξη το βίωσε προσωπικά, σε ένα μπαρ που δεν θέλησε να κατονομάσει. Ένας μπαρτέντερ έφτιαχνε Mojito, ένα ποτό που θα είχε φτιάξει εκατοντάδες φορές. Ο πελάτης τον ρώτησε με ενδιαφέρον τι ακριβώς κάνει. «Μη με ενοχλείτε, δημιουργώ». Ο Dorelli, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, ακόμη δεν μπορεί να το χωνέψει.
Ακολούθησε η δεύτερη χρυσή εποχή, όπως τη λέει, με τη μοριακή αναμειγνυολογία (molecular mixology) και τους «επιστήμονες ανάμεσά μας». Και μετά η πανδημία, που σύμφωνα με τον Dorelli, έβαλε τέλος στην προηγούμενη. «Τελειώνουμε με το mixology και επιστρέφουμε στους μπαρτέντερ». Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι η επιστροφή στη φιλοξενία δεν τραβάει πια τους νέους, ούτε στη Βρετανία ούτε στην Ελλάδα, όπου τα μαγαζιά ψάχνουν απεγνωσμένα προσωπικό. Κατά τη γνώμη μου, ίσως να μην τους ταιριάζει πλέον καν, ή να μην ταιριάζει και στους ρυθμούς της εποχής, αφού η φιλοξενία θέλει γενναιοδωρία, χρειάζεται υπομονή, λίγο savoir-faire, και μια διαφορετική ματιά στο ίδιο το ποτό. Ο Dorelli το θέτει ως εξής:
«Το κοκτέιλ είναι μόνο ένα μέσο. Γίνεται ο τρόπος να επικοινωνήσεις με τον πελάτη, να τον ευχαριστήσεις, να τον διασκεδάσεις. Σήμερα έχουμε πολύ λίγο χρόνο να γίνουμε φίλοι μαζί του, ώστε να ξαναέρθει. Το κοκτέιλ επιταχύνει αυτή τη φιλία».
Όσο πίνουμε καφέ, θα πίνουμε και αλκοόλ
Με κάθε επαγγελματία που κουβεντιάζω εδώ και αρκετούς μήνες, τον ρωτώ για την κατανάλωση που πέφτει σε ΗΠΑ και Ευρώπη, για τις βρετανικές παμπ που κλείνουν, τον παγκόσμιο πληθωρισμό, τον νέο, υγιεινό τρόπο ζωής που έρχεται σε αντίθεση με την κουλτούρα του μπαρ, έτσι έκανα και με τον Peter Dorelli. Για την ακρίβεια, αναρωτήθηκα μήπως ζούμε τις τελευταίες δεκαετίες των αλκοολούχων ποτών;
Βέβαια, ο ίδιος, πριν καν του θέσω την ερώτηση, είχε ήδη πιάσει το θέμα από τη μεριά της τσέπης. Η οικονομική πίεση, μου εξηγεί, κράτησε στο προσκήνιο τα κλασικά, με λίγους χυμούς και πολύ αλκοόλ. «Αν πάω κάπου και μου χρεώσουν 25 λίρες για ένα κοκτέιλ, δεν θέλω χυμούς. Μπορώ να πάρω ένα, το πολύ δύο. Θέλω αυτό για το οποίο ήρθα». Το θεωρεί όμως προσωρινό. Η πραγματική τάση, λέει, είναι προς λιγότερο αλκοόλ, και φαίνεται από την εκρηκτική άνοδο των μη αλκοολούχων αποσταγμάτων. Μόλις τα πράγματα καλυτερέψουν, τα βαριά, κλασικά κοκτέιλ θα υποχωρήσουν.
Στο ερώτημα για το τέλος του αλκοόλ ήταν κατηγορηματικός, δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο. Ζούμε, μου εξηγεί, σε έναν κόσμο που λατρεύει τον καφέ και τον τιμά με κάθε ευκαιρία. Η καφεΐνη σε διεγείρει, σε κάνει πιο επικριτικό, πιο ανικανοποίητο, πιο επιθετικό. Κάτι πρέπει να σε κατεβάσει. «Και ποιο είναι το καλύτερο αντίδοτο για την καφεΐνη; Το αλκοόλ». Κάποτε, προσθέτει, υπήρχε και το όπιο. Σήμερα το αλκοόλ έχει μείνει μόνο του σε αυτή τη δουλειά. Όσο ζητάμε ταχύτητα, θα ζητάμε και κάτι να μας χαλαρώνει.
Δεν πιστεύει λοιπόν πως ο κόσμος σταματά να πίνει, αλλά ότι πίνει πιο ελαφριά (ποτά). Αυτά που υποφέρουν είναι τα αποστάγματα των 43, 45 και 50 βαθμών, τα cask strength, άλλωστε και η δική του συμβουλή προς τους νεότερους είναι να «επενδύουν» σε ό,τι κινείται γύρω στους 16 με 25 βαθμούς: βερμούτ, Madeira, σέρι, τα ποτά με βάση το κρασί. Δείχνει και προς την Ιαπωνία, όπου με ένα sake, «λίγο πιο δυνατό από το κρασί», στήνεται ένα υπέροχο κοκτέιλ.
Η θεωρία της καφεΐνης, αδιαμφισβήτητα, έχει γούστο, όμως τα νούμερα περιγράφουν μια πιο σύνθετη ιστορία. Η μεγάλη δημοσκοπική εικόνα δείχνει ότι οι νεαροί ενήλικες πίνουν σαφώς λιγότερο απ’ ό,τι πριν από είκοσι χρόνια, και οι λόγοι που επικαλούνται είναι πρωτίστως η υγεία, όχι οι τιμές. Από την άλλη, τα πιο πρόσφατα στοιχεία της IWSR δείχνουν ότι η Gen Z επιστρέφει, με το ποσοστό των νεαρών Βρετανών που ήπιαν κάτι μέσα στο τελευταίο εξάμηνο να ανεβαίνει από 66% το 2023 σε 79% το φθινόπωρο του 2025. Αυτό που παραμένει σταθερό όμως σε όλες τις ηλικίες είναι η μετριοπάθεια. Ο κόσμος πίνει λιγότερο συχνά, αλλά και όταν πίνει καταναλώνει λιγότερο.
Ο ίδιος πάντως απαντά με την ψυχραιμία κάποιου που τα έχει ξαναδεί: πόσες κρίσεις άραγε, πόσα σκαμπανεβάσματα έχει περάσει στη ζωή του; «Βγαίνουμε από αυτές όπως πάντα. Με μερικές γρατζουνιές, μερικές μελανιές, αλλά βγαίνουμε».
Ένα ποτό για κάθε ώρα της μέρας
Τον ρώτησα πώς θα περιέγραφε τις γεύσεις που αγαπά. Η απάντηση ήταν ότι η ερώτηση, όπως τη θέτουν όλοι, είναι λάθος. «Με ρωτούν όλοι ποιο είναι το αγαπημένο μου ποτό. Λοιπόν, εξαρτάται ποια ώρα με ρωτάς». Ο μεταβολισμός, εξηγεί, αλλάζει μέσα στη μέρα και το ποτήρι μας πρέπει να τον ακολουθεί.
Το πρωί το σώμα μας είναι «σαν μωρό» και χρειάζεται βοήθεια για να ξυπνήσει, οπότε κάλλιστα μπορούμε να απολαύσουμε ένα Corpse Reviver, ένα Bloody Mary ή ένα Bloody Caesar. Πριν το φαγητό, απεριτίφ, που στο λεξιλόγιό του σημαίνει Martini, Negroni, Americano, ακόμη κι ένα Fernet-Branca. «Απεριτίφ σημαίνει να ανοίξεις το στομάχι σου για να δεχτεί το φαγητό». Μετά το τραπέζι, με τη λιπαρότητα και τα μπαχαρικά ακόμη στο στόμα, κάτι δροσιστικό αλλά όχι ελαφρύ, μέντα με σοκολάτα για παράδειγμα. Και το τελευταίο της νύχτας, τις φορές που πίνει, γιατί, όπως διευκρινίζει, δεν πίνει συνέχεια, ένα ποτό με γεμάτο σώμα, ελαφρώς γλυκό, με ιξώδες, ώστε να μένει περισσότερο στο στόμα. Ένα κονιάκ, ή τελευταία το Auchentoshan Three Wood, το τριπλής απόσταξης Lowland που περνάει φινίρισμα από βαρέλια Oloroso και PX.
Για τα δικά του δημιουργήματα μίλησε σαν μουσικός. Θυμήθηκε τον Glenn Miller, που κατά τη διήγησή του κουβαλούσε για χρόνια στο κεφάλι του τον ήχο που ήθελε, μέχρι που μια βραδιά έλειψε ένας μουσικός από την ορχήστρα και ξαφνικά ακούστηκε ο ήχος που έψαχνε. Το ίδιο κάνει κι εκείνος. Κλείνει τα μάτια, σκέφτεται την περίσταση και η γεύση έρχεται στο στόμα του πριν φτάσει στο ποτήρι. Νέος και trendy πελάτης; Κάτι ελαφρύ, κεφάτο, φρέσκο, με λίγες φυσαλίδες. Γυναίκα στελέχος; Κάτι δυνατό, γιατί «η δουλειά είναι σκληρή»: Martini, Old Fashioned, τζιν, ουίσκι. Κάποιος που του αρέσει να «φαίνεται»; Τεκίλα, γιατί είναι «σέξι». Το κοκτέιλ φτιάχνεται για εκείνον που θα το πιει.
Το όνομα μένει
Τον ρώτησα αν η δημιουργία κοκτέιλ είναι ο τρόπος για τον μπαρτέντερ να αφήσει κάτι πίσω του, να δημιουργήσει το κληροδότημά του. «Ναι, φυσικά», μου απαντά και φέρνει για παράδειγμα τον φίλο του, Salvatore Calabrese, και το Breakfast Martini του, που θα σερβιριζόταν στην Αθήνα το επόμενο βράδυ, από τις οχτώμισι ως τις δέκα το βράδυ. «Πρωινό στις δέκα το βράδυ;» σχολίασε με χαμόγελο. Το Breakfast Martini, λέει, είναι στην ουσία ένα White Lady με καλή μαρμελάδα, κάτι που ο Calabrese δεν ακούει και πολύ ευχαρίστως. Κάτω από το πείραγμα υπήρχε όμως μια σοβαρή παρατήρηση. Ένα κοκτέιλ το κρατάει ζωντανό το όνομά του και η ιστορία που κουβαλά, και λιγότερο η συνταγή. «Είναι storytelling. Αυτό είναι.»
Πριν από μερικά χρόνια, σε συνέντευξή του, είχε δηλώσει ότι η τεφροδόχος του θα ήθελε να έχει σχήμα σέικερ και θα καταλήξει στον οικογενειακό τάφο των Dorelli στην Ιταλία. «Μέχρι τότε είμαι μπαρτέντερ. Θα πεθάνω ως μπαρτέντερ». Στο σεμινάριο του Athens Bar Show η κουβέντα ήταν για το πώς αντέχει κανείς μια ολόκληρη καριέρα πίσω από τη μπάρα. Μετά από 68 χρόνια, η δική του απάντηση χωράει στη συμβουλή που του έδωσε κάποτε ο Joe Gilmore: θάψε το εγώ σου και κοίτα τον άνθρωπο που έχεις απέναντι.
