Αρκετά με το “Sustainability” | Lost + Found: Water Recovery System

Read this post in English

Το νερό, στα μπαρ αλλά και σε κάθε λογής επιχείρηση, ακόμη και στο σπίτι μας, θεωρείται σχεδόν αόρατο. Υπάρχει πίσω από τον πάγο, πίσω από τα φίλτρα, πίσω από τα καζανάκια, πίσω από τα φυτά. Δεν ασχολείται κανείς μαζί του, εκτός κι αν λείψει. Σε έναν χώρο υψηλής επισκεψιμότητας όμως, η κατανάλωσή του δεν είναι ούτε αμελητέα ούτε ουδέτερη. Το έγραψα άλλωστε και σε προηγούμενο κείμενο, εκείνο με τη χρήση του νερού στην τουαλέτα. Στο παρόν εξετάζω μια ακόμη πρακτική του Lost + Found Drinkery που σχετίζεται με το νερό, όχι όμως ως εξοικονόμηση, αλλά ως μετατόπιση ροής.. Το Water Recovery System του Lost + Found αποτελεί τρανή απόδειξη της βιωσιμότητας σε καθημερινή χρήση.

Στο Lost + Found, αφορμή για την εν λόγω πρακτική δεν αποτέλεσε κάποια περιβαλλοντική καμπάνια. Απλώς μια μέρα παρατήρησαν κάτι αξιοσημείωτο: πόσο νερό καταναλώνεται για κάτι τόσο «αθώο» όσο το πότισμα των φυτών; Δεκαέξι γλάστρες. Οι οποίες απαιτούν περί τα 200 λίτρα την εβδομάδα. Δηλαδή, περίπου 10.400 λίτρα τον χρόνο. Αυτό σημαίνει 10,4 κυβικά μέτρα πόσιμου νερού, μόνο για να διατηρείται πράσινος ο χώρος. Και σε αυτά δεν συνυπολογίζεται το νερό για καθαρισμό των εξωτερικών επιφανειών.

Μη βιάζεστε, δεν αποφάσισαν να δώσουν τα φυτά τους. Το ερώτημα όμως που ακολούθησε ήταν εύλογο, τουλάχιστον για την ανήσυχη ομάδα του Lost + Found: γιατί να χρησιμοποιείται πόσιμο νερό για χρήσεις που δεν το απαιτούν;

Την ίδια στιγμή, στο ίδιο κτίριο, σημαντικές ποσότητες καθαρού νερού κατέληγαν καθημερινά στην αποχέτευση. Ένα σύστημα αντίστροφης όσμωσης απορρίπτει κατά μέσο όρο δύο έως τέσσερα λίτρα για κάθε ένα λίτρο καθαρού που παράγει. Μια παγομηχανή, σε κάθε κύκλο της, χρησιμοποιεί περίπου ένα λίτρο νερού για το ξέπλυμα του evaporator. Σε ημερήσια βάση, αυτό μπορεί να φτάνει τα σαράντα λίτρα. Και επιπλέον, ένα ποσοστό της τάξης του 5–12% της παραγωγής πάγου λιώνει μέσα στον κάδο, επιστρέφοντας και πάλι στο δίκτυο αποχέτευσης.

Με άλλα λόγια, τουλάχιστον στις ήδη υπάρχουσες εγκαταστάσεις, χανόταν νερό. Φιλτραρισμένο, ήδη επεξεργασμένο.

Η απόφαση ήταν να αντιμετωπιστεί αυτή η ροή ως πόρος και όχι ως υπόλειμμα, να σχεδιαστεί ένα Water Recovery System. Το νερό από την αποστράγγιση των παγομηχανών και το απορριπτόμενο νερό του συστήματος αντίστροφης όσμωσης θα συλλέγεται μέσω αντλίας σε δεξαμενή χωρητικότητας ενός τόνου. Από εκεί θα χρησιμοποιείται για πότισμα και για εξωτερικές καθαριότητες, αντικαθιστώντας την αντίστοιχη κατανάλωση πόσιμου νερού.

Το σύστημα αυτό βρίσκεται ακόμη στη φάση της εγκατάστασης. Η λογική του όμως είναι ήδη ξεκάθαρη. Δεν πρόκειται για «εξοικονόμηση» με την κλασική έννοια. Πρόκειται όμως για αντικατάσταση. Για μετατόπιση από την κατανάλωση νέου πόσιμου νερού στη χρήση νερού που έτσι κι αλλιώς παράγεται και μέχρι σήμερα απορριπτόταν.

Σε όρους αποτυπώματος, μόνο η ετήσια κατανάλωση για πότισμα, περίπου 10,4 m³, αντιστοιχεί σε 3,1 έως 6,2 kg CO₂. Όταν όμως ληφθεί υπόψη ότι αποφεύγεται τόσο η παραγωγή νέου πόσιμου νερού όσο και η επεξεργασία λυμάτων της ίδιας ποσότητας, το συνολικό όφελος πρακτικά διπλασιάζεται. Ρεαλιστικά, μιλάμε για 6 έως 12 kg CO₂ ετησίως.

Δεν πρόκειται για εντυπωσιακά νούμερα. Πρόκειται όμως για επαναλαμβανόμενη λογική. Για μια παρέμβαση σε μια αθέατη ροή, η οποία λειτουργεί καθημερινά, ανεξάρτητα από το αν την παρατηρεί κανείς. Και εντέλει, τουλάχιστον για τις ανάγκες του παρόντος κειμένου, αντικατοπτρίζει τη διαφορά στον τρόπο σκέψης, στον τρόπο προσέγγισης των εισροών και των εκροών του εκάστοτε μπαρ.

Το Water Recovery System στο Lost + Found δεν αλλάζει την εμπειρία του επισκέπτη. Δεν αλλάζει το ποτό. Δεν φωτογραφίζεται. Αλλά αλλάζει τη σχέση της επιχείρησης με έναν βασικό πόρο. Και αυτό, σε ένα περιβάλλον όπως η Κύπρος ή η Ελλάδα, όπου η λειψυδρία δεν είναι θεωρητική έννοια, έχει τη δική του σημασία. Η βιωσιμότητα, τελικά, αφορά και το πώς αξιοποιείται κάθε ροή, αλλά και το πώς αποφεύγεται η απώλειά της.