ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΦΙΛΙΠΠΑΤΟΣ

Ως φοιτητής διοίκησης επιχειρήσεων στην Αθήνα κάπου εκεί στα βάθη περασμένων δεκαετιών περνούσε τα βράδια του μεταξύ MELROSE και White Elephant. Φτάνοντας πια ακριβώς στα μισά της ζωής του [σχεδιάζει να αγγίξει τα 100] και έχοντας μια πολύ μεγάλη αποθήκη αναμνήσεων στο γευστικό του υποσυνείδητο, συνεχίζει να ψάχνει την σατανική επιρροή που ασκεί επάνω του ή γεύση και το αισθητικό αποτέλεσμα αυτής, αρθρογραφεί για φίλους, αναζητά ανθρώπους- τραπέζια και ιστορίες, γύρω από ένα τσουκάλι στην φωτιά. Συχνά πυκνά γράφει και κάποιο διήγημα ή ένα ποίημα. Συνήθως το πετάει στα σκουπίδια, πιο σπάνια το δημοσιοποιεί. Κάπως ετσι βγηκε στο φως και μια ποιητικη συλλογη το 2017. Κάτοικος Πατρών, από μικρό παιδί. Διακαής του πόθος να επιστρέψει μόνιμα στο χωριό του. Στο Κιόνι του. Στο νησί του. Την Ιθάκη. Αυτός είναι ο Γρήγορης Φιλιππάτος.