Οδηγός για αρχάριους: Πώς να επιλέξετε και να απολαύσετε το πρώτο σας ουίσκι!

Πέντε φίλοι του ουίσκι γράφουν για τις πρώτες τους εμπειρίες και συμβουλεύουν εκείνους που θέλουν να μυηθούν στον μαγικό κόσμο του! 

Αμέτρητες επιλογές, στην κυριολεξία. Όχι μόνο στο ουίσκι, αλλά η αγορά αποσταγμάτων στο σύνολό της, είναι όντως ένας ολόκληρος ωκεανός! Συγκεκριμένα για το ουίσκι όμως, ως ένα από τα αποστάγματα που απολαμβάνουν τόσο φανατικά οι aficionados του ποτού, θα ακούσετε  δεκάδες τεχνικούς όρους για το άρωμα, τη γεύση και την επίγευση, θα διαβάσετε για το τάδε καλύτερο ουίσκι στον δείνα διαγωνισμό αποσταγμάτων, αλλά και για brand με αιώνες ιστορίες και άλλα με καινοτόμα προσέγγιση, θα εντυπωσιαστείτε από συσκευασίες, από διαφημιστικές καμπάνιες, από influencer και brand ambassador· τα ερεθίσματα είναι χιλιάδες. Οπότε, ποιό να διαλέξετε αν δε γνωρίζετε; Πώς να κάνετε το πρώτο εκείνο βήμα που θα σας εισάγει στον χώρο του ουίσκι; Υπάρχουν ουίσκι για αρχάριους; 

Επικοινώνησα με πέντε φίλους του ουίσκι, λάτρεις τόσο της γεύσης εν γένει, όσο και της απόλαυσης του ποτού και των αποσταγμάτων. Τους έθεσα δύο απλές ερωτήσεις, οι οποίες, θεωρώ πως, θα αποκωδικοποιήσουν την έννοια ουίσκι για αρχάριους και θα βοηθήσουν όλους εκείνους που χάνονται στις αμέτρητες επιλογές που διαθέτουν

1. 1. Θυμάστε το πρώτο σας ουίσκι;
   2. Τί συμβουλές έχετε να δώσετε σε κάποιον που δεν έχει δοκιμάσει ξανά ουίσκι ή τουλάχιστον, όχι συνειδητά;
      

Ας διαβάσουμε τι είχαν να μας πουν!

Νικόλας Κελαϊδίτης*

1. Γεννημένος το 1982, έκλεισα «τα 18 μου» το μακρινό 2000. Τότε στην ελληνική αγορά μεσουρανούσαν τα Scotch Blended Whiskies κι έτσι το πρώτο ουίσκι που θυμάμαι να πίνω ήταν το Johnnie Walker Red Label. Το πρώτο από πλευράς πωλήσεων, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, ήρθε κοντά μου σε μια χοροεσπερίδα και η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε πάρα πολύ. Να αναφέρω σε αυτο το σημείο, ότι ενώ είχα δοκιμάσει και άλλα ποτά (μπίρα, κρασί κτλ) από αποστάγματα το ουίσκι ήταν η πρώτη κατηγορία που δοκίμασα, κάτι που θεωρώ και μεγάλη επιτυχία, έναντι των πιο «νεανικών» επιλογών, όπως το τζιν ή η βότκα. Αφού λοιπόν έμαθα το Johnnie Walker και τα Blended Whiskies, ύστερα από λίγο καιρό ήρθα σε επαφή με τα Single Malts και εκεί ένας νέος κόσμος γεννήθηκε για μένα. Όλα σταμάτησαν όταν δοκίμασα Lagavulin 16 y.o… Ένα γευστικό σοκ και ένα πραγματικό ‘’reset’’ στο θέμα ποτό, όσον αφορά την απόλαυση και τη γευστική εμπειρία. Από εκεί και πέρα, μετά από εκατοντάδες διαφορετικά ουίσκι, έχω καταλήξει ότι πρέπει να δοκιμάζουμε συνεχώς καινούρια πράγματα, καθώς μονάχα έτσι μπορούμε να διαπιστώσουμε, αν θα υπάρξει κάτι νέο και ενδιαφέρον, αλλά ταυτόχρονα για να εκτιμάμε περισσότερο και τα παλιά.
2. Διατελώντας και πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Φίλων Ουίσκι aka Greek Whisky Association, η μοναδική συμβουλή που έχω να δώσω σε κάποιον που δεν έχει ξαναδοκιμάσει ουίσκι είναι… να μη χάνει άλλο χρόνο! Υπάρχουν πάρα πολλά ουίσκι για αρχάριους για να δοκιμάσει ώστε να μαγευτεί από τον χώρο και πολύ λίγος χρόνος, ειδικά από τη στιγμή που πρέπει πάντοτε να απολαμβάνουμε υπεύθυνα. Δεν έχει σημασία αν θα είναι σκοτσέζικο, ιρλανδέζικο, αμερικανικό ή από οποιαδήποτε άλλη χώρα, ο καθένας έχει διαφορετικά γούστα και διαφορετικούς γευστικούς κάλυκες. Σίγουρα όμως θα υπάρξει κάποιο ουίσκι εκεί έξω, το οποίο θα σας αρέσει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο αλκοολούχο ποτό. Τέλος, η ίδια ελευθερία επιλογής χώρας και στιλ ουίσκι (Single Malt, Single Grain, Blended & Blended Malt), υπάρχει και ως ελευθερία τρόπου κατανάλωσης. Με πάγο, σκέτο, σε κοκτειλ ή με κάποιο αναψυκτικό· το ουίσκι θα σε μαγέψει σίγουρα.

*Έχοντας απασχοληθεί περισσότερο από 21 χρόνια στον χώρο του αλκοόλ, υπάρχει σίγουρα μια έντονη σύνδεση με τα αλκοολούχα ποτά. Τον τελευταίο καιρό υπηρετώ από την θέση του προέδρου το GWA και ο μεγαλύτερο στόχος που έχω θέσει είναι να μεγαλώσει η οικογένεια του συλλόγου από νέα μέλη που αγαπάνε το ουίσκι και θέλουν να συνδεθούν με άλλους φίλους. Άλλωστε αυτό είναι που κάνει το ουίσκι· ενώνει τον κόσμο σε όλη την γη!

Γιάννης Αικατερινίδης*

1. Φυσικά και θυμάμαι το πρώτο μου ουίσκι το οποίο, δεν σας κρύβω, ότι ήταν το ίδιο που έπινε και ο πατέρας μου εκείνη την εποχή. Οφείλω να επισημάνω πως η πρώτη μου επαφή με το αλκοόλ ήταν στα σκληρά 90’s, οπότε και οι επιλογές ήταν, τουλάχιστον στη χώρα μας, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ένα, δύο, τρία (;) Glenfiddich 12 ετών (το οποίο μεγαλώνει, μεγαλώνει σωστά παιδιά) στο μπαρ Planitario, στη Σητεία της Κρήτης, το καλοκαίρι του 1996. Στα μάτια μου τότε φάνταζε κάτι πολύ εξεζητημένο, καθώς η πλειονότητα των φίλων και γνωστών μου ήταν ταγμένοι στο Johnnie Waller Red Label, άντε και κανένα Dimple ή Chivas αν ήθελε κάποιος να δηλώσει ρέκτης του καλού αποστάγματος. Οι εντυπώσεις κάθε άλλο παρά θετικές ήταν και οι παρενέργειες του αλκοόλ με οδήγησαν σε μια νύχτα γνήσιου εξευτελισμού στην παρέα μου, που με έβλεπαν σαν εξωγήινο, γιατί ήταν η πρώτη φορά που μεθούσα. Όπως φαντάζεστε, έκανα αρκετό καιρό να βάλω αλκοόλ στο στόμα, μετά από αυτή την επεισοδιακή πρώτη γνωριμία με το νερό της ζωής.
2. Αρχικά, θα πρότεινα να κυνηγήσει την ποιότητα και όχι την ποσότητα. Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό που θα πρέπει να έχει κάποιος στο μυαλό του, αν θέλει ξεκινήσει να βαδίζει το μονοπάτι που οδηγεί στον μαγικό κόσμο του ουίσκι. Το μοναδικό αυτό απόσταγμα, δημιουργείται όταν η φαντασία, η τέχνη και η επιστήμη συνδυάζονται με την ευρηματικότητα του νου και τις αισθήσεις του ανθρώπου, οπότε χρειάζεται σεβασμό. Δώστε του τον απαραίτητο χρόνο. Μυρίστε και ξανα-μυρίστε και μετά δοκιμάστε. Αφήστε το να ξυπνήσει μνήμες και συναισθήματα και ίσως, αρχίσουν να σχηματίζονται στο μυαλό σας εικόνες. Η πολυπλοκότητα του αποστάγματος είναι τόσο μεγάλη που μπορεί να ασχοληθείς με ένα και μόνο dram για αρκετή ώρα. Ετικέτες, επιτρέψτε μου να μην αναφέρω, καθώς είναι τόσο μεγάλη η ποικιλία από όμορφα «εισαγωγικά» ουίσκι, αυτά που λέμε ουίσκι για αρχάριους, που θα ήταν κρίμα να εγκλωβιστούμε σε μερικές ετικέτες. Όσον αφορά όμως τρόπους σερβιρίσματος, θα πρότεινα να προμηθευτεί, όποιος ή όποια θέλει να δοκιμάσει ένα εκλεκτό ουίσκι, το κατάλληλο ποτήρι. Θεωρώ πως παίζει μεγάλο ρόλο, προκειμένου να αναδειχθούν τα αρώματα του ουίσκι. Προσωπικά προτιμώ το κλασικό Glencairn Whisky Glass, αν και τώρα τελευταία έχω βολευτεί και με το Glencairn Copita. Επίσης, αρχικά το δοκιμάζουμε σκέτο, προκειμένου να δούμε πως το προτείνει το αποστακτήριο ή ο ανεξάρτητος εμφιαλωτής που το έχει εμφιαλώσει και αν δούμε ότι το αλκοόλ του μας «γρατζουνάει», τότε ρίχνουμε ελάχιστο (και όταν λέω ελάχιστο, εννοώ ελάχιστο) νερό σε θερμοκρασία δωματίου.

*Βαπτισμένος εδώ και πολλά χρόνια στο νερό της ζωής, ο Γιάννης Αικατερινίδης παραμένει αγνός λάτρης τριών συστατικών: του νερού, του βυνοποιημένου κριθαριού και της μαγιάς! Το 2009 αποφάσισε να πάρει ένα backpack και να κάνει το πρώτο του ταξίδι στη Σκοτία για να δει πως δημιουργείται το αγαπημένο του απόσταγμα. Από εκείνη τη στιγμή, μέχρι και σήμερα, έχει γυρίσει δεκάδες αποστακτήρια και έχει να μοιραστεί εκατοντάδες ιστορίες γεμάτες τύρφη, μπαχαρικά και νότες εσπεριδοειδών.
Ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος του Greek Whisky Association (G.W.A.) από το 2018 έως το 2022. Από το 2015, γράφει άρθρα σε διάφορα μέσα και μοιράζεται σκέψεις και συναισθήματα που του γεννά το αγαπημένο του ουίσκι. Last but not least, για πέντε συναπτά έτη μοιραζόταν τις εμπειρίες του μέσα από το προσωπικό του blog, το Giannis Whisky and Travel a.k.a travelandwhisky.eu. Μετά τον έπνιξαν οι υποχρεώσεις τις καθημερινότητας…

Κωνσταντίνος Δημόπουλος*

1. Η αλήθεια είναι πως θα ήθελα πολύ να πρωτοτυπήσω με κάποια ιδιαίτερη ιστορία που να περιλαμβάνει κάποιο single malt μακράς παλαίωσης, τζαζ μουσική και λίγο μυστήριο στην ατμόσφαιρα, αλλά πολύ φοβάμαι πως και η δική μου ιστορία δεν θα διαφέρει από πολλών άλλων. Από όσα μπορώ να θυμηθώ, κάποιο Haig θα πρέπει να βρέθηκε στο δρόμο μου, κάπου εκεί κοντά στα όρια της ενηλικίωσης, σίγουρα παραγεμισμένο με κακό πάγο και κοκακόλα, σίγουρα σε κάποιο παραλιακό κλαμπ αμφιβόλου αισθητικής, σίγουρα σε ένα από αυτά που φιλοξενούσαν (καθημερινά τότε) τα «βλαστάρια» των νοτίων προαστίων και -σχεδόν- σίγουρα με παρέα που έχω να δω από τότε! Από την άλλη βέβαια, το πρώτο ουίσκι που θυμάμαι να απόλαυσα πραγματικά, ήταν προ αμνημονεύτων ετών, στο παρθενικό μου ταξίδι στη Σκοτία, όπου και βρέθηκα στο αποστακτήριο του Dalwhinnie και έζησα επιτέλους (OK, εν μέρει) την ιστορία της εισαγωγής…
2. Προφανώς και το γούστο είναι προσωπική υπόθεση και πιθανότατα αυτό που έχω εγώ στο μυαλό μου ως «συμβουλή» για ανθρώπους που δεν έχουν δοκιμάσει ξανά ουίσκι να ακουστεί ακόμα και… αιρετικό! Παρόλα αυτά όμως, ένα smooth και «ευκολόπιοτο» απόσταγμα από την Ιρλανδία (ανέκαθεν είχα ένα soft spot για το Jameson άλλωστε) σε ποτήρι highball, συνοδευόμενο από σωστό πάγο και μια πολύ καλή σόδα ή ακόμα και -γιατί όχι- ginger ale, μπορούν να κάνουν θαύματα στον ουρανίσκο του «πρωτάρη» και να αποτελέσουν ένα πρώτης τάξεως ουίσκι για αρχάριους! Εναλλακτικά, υπάρχει πάντα και ο δρόμος των σκοτσεζικων blended Scotch, που ανοίγεται διάπλατα μπροστά σε κάθε νεοφερμένο ‘’whisky enthusiast’’, με αγαπημένα (αν και «παλιακά» για κάποιους) brands, όπως το Ballantine’s ή το Teacher’s, να προσφέρουν απλόχερα απόλαυση.

*Γεννήθηκα στον Πειραιά, μεγάλωσα στα νότια προάστια, αλλά μένω πλέον μόνιμα στο κέντρο της Αθήνας. Ξεκίνησα να δουλεύω στον περιοδικό τύπο, αλλά τα τελευταία δεκαπέντε περίπου χρόνια εργάζομαι στον χώρο της διαφήμισης. Αγαπώ το ουίσκι, τη μουσική, τα videogames, τις γάτες, την πόλη μετά τις 9 το βράδυ, και πάνω από όλα, εκείνη που μου έμαθε (τα περισσότερα από) όλα αυτά.

Σπήλιος Λαμπρόπουλος*

1. Θυμάμαι την πρώτη φορά που ήπια ουίσκι. Πρέπει να είχα μόλις τελειώσει την Τρίτη Γυμνασίου και μου το σέρβιρε στο σπίτι μας, τότε, ο πατέρας μου. «Αφού θα πιεις σύντομα κάπου έξω, καλύτερα να δοκιμάσεις εδώ πρώτα. Και θα δεις ότι δεν θα σου αρέσει», μου είπε και, ασφαλώς, όπως πάντα, είχε δίκιο: δεν μου άρεσε. Καθόλου!
   Πρέπει να ήταν ή Ballantine’s ή White Horse – στα τέλη της δεκαετίας του ’80 δεν ξέρω αν υπήρχε η κουλτούρα των single malt στην Ελλάδα, αλλά στο σπίτι μας αυτά τα blended βρίσκονταν σταθερά στο οικιακό mini bar.
   Θυμάμαι ότι όχι μόνον δεν μου άρεσε καθόλου αυτό που είχα γευτεί, αλλά είχα μία τεράστια απορία για το πως τόσος κόσμος έπινε μανιωδώς ουίσκι.
   Στο Λύκειο ανακάλυψα ότι το Jack Daniel’s με cola ήταν μία ασφαλής επιλογή, αλλά γενικά άργησα να επιστρέψω στο ουίσκι. Όλα άλλαξαν πολλά χρόνια αργότερα, στο σπίτι ενός αδερφικού φίλου, μια παραμονή Πρωτοχρονιάς που ανοίχθηκαν πολλές φιάλες malt. Εντελώς ανυποψίαστος, τότε, ανακάλυψα ότι αυτές οι γεύσεις ήταν πολύ ενδιαφέρουσες και θυμάμαι, πάνω από όλα, ένα Cragganmore που μου άρεσε τόσο, ώστε λίγες μέρες αργότερα πήγα και το ζήτησα σε μία κάβα. Μάλιστα, επειδή είχα «φωτογραφίσει» την ετικέτα στο μυαλό μου (δεν υπήρχαν smartphones ακόμα), το ζήτησα ως Ragganmore, «τρώγοντας» το αρχικό C. Από τότε έχουν περάσει είκοσι χρόνια και, αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι από τον ουρανίσκο μου έχουν περάσει εκατοντάδες δείγματα, θεωρώ ότι παραμένω, λίγο-πολύ, το ίδιο αρχάριος, αφού τα όσα λιγοστά γνωρίζω φαντάζουν ακόμα λιγότερα μπροστά σε όλα όσα αγνοώ! Είναι όμως συναρπαστικό να νιώθεις ότι από κάτι που σου αρέσει τόσο πολύ, έχουν μείνει τόσα πολλά πεδία προς εξερεύνηση…
2. Ακριβώς επειδή είμαι ερασιτέχνης εραστής του ουίσκι και δεν κατέχω όλες τις πτυχές της ολοκληρωμένης γευσιγνωσίας, θεωρώ ότι θα είχε, ίσως, αξία η συμβουλή μου σε κάποιον που δεν έχει δοκιμάσει ποτέ το συγκεκριμένο ποτό, γιατί, μερικές φορές, όσο πιο ολοκληρωμένες γνώσεις έχεις, τόσο πιο πολύ απομακρύνεσαι από τη λογική και τις ανάγκες ενός ατόμου που ετοιμάζεται για την πρώτη δοκιμή! (Σ.τ.Ε. μεγάλη αλήθεια!)
   Αν κάποιος είναι ανήλικος και δεν έχει δοκιμάσει ξανά ουίσκι, θα τον παρότρυνα σθεναρά να μην δοκιμάσει μέχρι να ενηλικιωθεί. Ακούγεται συντηρητικό, ίσως, αλλά είμαι πεπεισμένος ότι δεν θα χάσει απολύτως τίποτα – το αντίθετο!
   Από εκεί και πέρα, δεν ξέρω πόσοι ενήλικες δεν έχουν δοκιμάσει ποτέ ουίσκι – θα τολμήσω να πω κανένας! Πολλοί όμως έχουν δοκιμάσει και έχουν ορκιστεί ότι δεν θα ξαναπιούν. Καλύτερα λοιπόν να απευθυνθούμε σε αυτούς. Δεν θα χρησιμοποιούσα το κλισέ ότι το ουίσκι είναι σαν την τζαζ, δηλαδή, αν δεν σου αρέσει σημαίνει ότι έχεις εκτεθεί στα λάθος δείγματα, αλλά θα έλεγα ανερυθρίαστα ότι το ουίσκι είναι ένα τόσο εξεζητημένο και πολυσύνθετο απόσταγμα που δεν γίνεται να μην σου αρέσει – απλά σίγουρα δεν είναι για όλες τις ώρες για όλους τους ανθρώπους.

Οι συμβουλές μου, λοιπόν, θα  ήταν οι εξής:

• Μη βιαστείτε να δοκιμάσετε: ο ουρανίσκος μας εκπαιδεύεται με την πάροδο του χρόνου: από φρούτα, φαγητά, ξηρούς καρπούς, χυμούς, κρασιά και άλλα αποστάγματα. Όσο κυλάει ο χρόνος, ο ουρανίσκος μας γίνεται πιο απαιτητικός. Αυτό μόνον καλό είναι. 
• Κάποια στιγμή θα προκύψει αβίαστα η ώρα της δοκιμής. Θα προσκληθείτε σε ένα φιλικό σπίτι που ο οικοδεσπότης έχει κάποιες γνώσεις παραπάνω. Θα βρεθείτε σε ένα μπαρ με ενημερωμένη κάβα. Θα σας επισκεφθεί ένας φίλος φέρνοντας μαζί μία προσεκτικά επιλεγμένη φιάλη. Θα είναι, δηλαδή, η στιγμή της δοκιμής – απολαύστε την. Και, πάλι, μην βιαστείτε: το ουίσκι δεν το πίνουμε για να καταφέρουμε κάτι, το πίνουμε για να απολαύσουμε τη στιγμή, να παρατείνουμε μία χαλάρωση που έχουμε ανάγκη έπειτα από μία πιεστική εβδομάδα. Να υπογραμμίσουμε τη σπουδαιότητα της κοινωνικής συγκυρίας: μία χαλαρή συνάντηση με φίλους είναι από τις πιο πολύτιμες εμπειρίες της ζωής. Το ουίσκι έρχεται να επικυρώσει με τη μοναδικότητά του αυτές τις στιγμές.
• Πειραματιστείτε – αλλά όχι με το καλημέρα. Στην αρχή, επιλέξτε κάποια single malt, ιδεατά με σχετικά χαμηλούς βαθμούς αλκοόλ και απλά προσθέστε λίγο νερό ή, αν σας τρομάζει αρχικά η ιδέα του μη δροσιστικού ποτού, βάλτε ένα καθαρό παγάκι. Σύντομα θα καταλάβετε ποιες βασικές γεύσεις σας ταιριάζουν: οι βοτανικές; Οι θαλασσινές; Οι γλυκιές; Σύντομα θα καταλήξετε σε κάποιες περιοχές, έστω τις βασικές: Σκοτία-Ιρλανδία-Αμερική. Θα έχετε χρόνο για επιπλέον γεωγραφική εξειδίκευση αργότερα. Τους πειραματισμούς καλό είναι να τους ξεκινήσετε όταν θα έχετε εμπεδώσει πρωτίστως τι αρέσει σε εσάς.
• Για πρώτη επαφή από τα βασικά που δεν θα δυσκολευτείτε και να βρείτε και δεν θα έχουν ιδιαίτερα υψηλό κόστος θα πρότεινα: Maker’s Mark από μπέρμπον. Bulleit από rye. Glenfarclas από scotch. Teacher’s από blend. Nikka από Japanese. Jameson από Irish. Λογικά, μέσα σε ένα χρόνο τα περισσότερα από αυτά θα τα αντικαταστήσετε από κάτι ανώτερης ποιότητας (και αξίας). Αλλά αν όντως σκέπτεστε να κάνετε τις πρώτες δοκιμές… δύσκολα θα λαθέψετε με τις παραπάνω επιλογές. 
• Ή κεράστε ένα ποτό έναν φίλο που ξέρει ή καθίστε κανένα δίωρο στο google να αναζητήσετε τους βασικούς όρους: τι σημαίνει single grain; blended malt; single cask; bottled in bond; non chill-filtered; Ακόμα και αν μετά τα ψιλοξεχνάτε, θα σας βοηθήσουν κυρίως να καταλάβετε ότι σπανίως αυτές οι λέξεις στις ετικέτες είναι καταλυτικής σημασίας για το τι αρέσει σε εσάς.
• Όταν παραγγέλνετε κοκτέιλ με βάση το ουίσκι (Old-fashioned, Manhattan, Brooklyn, Boulevardier, Whiskey Sour, Rob Roy, Rusty Nail, Sazerac κ.ο.κ.), να ρωτάτε πάντοτε τον μπαρτέντερ τι ουίσκι χρησιμοποιεί και, αν δεν σας ικανοποιεί η απάντηση, να ζητάτε εσείς κάτι που προτιμάτε. Μην τα αφήνετε στην τύχη – πολύ γρήγορα θα δείτε πόσο ρόλο παίζει το βασικό συστατικό του κοκτέιλ στο τελικό αποτέλεσμα.
• Προμηθευτείτε για το σπίτι 2-4 ποτήρια Glencairn – αναβαθμίζουν την εμπειρία του να απολαμβάνεις γουλιά-γουλιά ένα εκλεκτό απόσταγμα και αυτόματα αποτρέπουν από τη χρήση αναψυκτικών, χυμών, πάγων, ομπρελών κτλ. Παράλληλα, ακριβώς επειδή δεν θα έχετε μόνον ένα, θα θυμάστε ότι το ιδανικό είναι να μην πίνετε μόνοι, αλλά με παρέα!
• Μην πίνετε συχνά – χαρίστε στον εαυτό σας την αίσθηση της πολυτέλειας. Μην βιαστείτε να παίρνετε φιάλες – λίγες αλλά καλές είναι το ζητούμενο, όχι να θαυμάζετε ετικέτες και χρώματα στα ντουλάπια σας.
• Αποφεύγετε, όπως προαναφέραμε, να πίνετε μόνοι – όπως όλα τα όμορφα πράγματα, έτσι και το ουίσκι για αρχάριους γίνεται κάτι παραπάνω από ένα εκλεκτό απόσταγμα όταν το μοιράζεστε με αγαπημένα πρόσωπα.
• Μην ξεχνάτε ότι το ταξίδι στον μαγικό κόσμο του ουίσκι δεν είναι ούτε αγώνας ταχύτητας ούτε διαγωνισμός· είναι μία υπέροχη βόλτα, με αμέτρητες στάσεις, που πρακτικά δεν τελειώνει ποτέ (ίσως, μόνον όταν το επιβάλει κάποιος αυστηρός κύριος ή κυρία με άσπρη ποδιά): απολαύστε… υπεύθυνα, δηλαδή… χαλαρά!

*Ο Σπήλιος Λαμπρόπουλος γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα. Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στο “Ε” της Ελευθεροτυπίας, στο Βήμα της Κυριακής, στο “Κ” και το ένθετο Τέχνες & Γράμματα της Καθημερινής, στο The Books’ Journal, στην Athens Voice καθώς και σε διάφορα lifestyle έντυπα, sites και μουσικά περιοδικά, όπως ΣΙΝΕΜΑ, Δίφωνο, Zoo, Symbol, ΚΛΙΚ κ.α.. Χρημάτισε αρχισυντάκτης του περιοδικού Ποπ&Ροκ, δίδαξε δημοσιογραφία και αγγλική γλώσσα στα ΙΕΚ ΑΚΜΗ και στη συνέχεια ασχολήθηκε με το ραδιόφωνο (Εν Λευκώ, Athens Voice Radio, Pepper) και την τηλεόραση (ΝΕΤ/ΕΤ-1), ενώ διετέλεσε publicity manager στη DiDi Music/Big Star Productions και στην πολυεθνική κινηματογραφική εταιρεία United International Pictures.
Επί σειρά ετών εργαζόταν στα Public, σε διάφορα πόστα, μεταξύ των οποίων και αυτό του Εμπορικού Διευθυντή Προϊόντων Ψυχαγωγίας. Διατηρεί μέχρι σήμερα συνεργασία με τον όμιλο εταιρειών Olympia. Είναι συν-ιδρυτής της εταιρείας The Page Turners και παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες. Επειδή του αρέσουν και τα bitters και το booze, δεν μπορεί να πει ποτέ όχι στις προτάσεις του BitterBooze για κείμενα περιφερειακά της κουλτούρας του αλκοόλ.

Λένα Τσατσώνη* – Export Manager, Οινοποιείο Ζαχαριάς / Wset 3 – Hestia

1. Ηταν 22 Δεκεμβρίου του 2021, όταν έκανα τα τελευταία ψώνια για τις γιορτές και αποφάσισα να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου για τα Χριστούγεννα! Σταμάτησα σε γνωστή κάβα και ζήτησα ένα «καπνιστό» σκοτσέζικο ουίσκι. Προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν, όμως ζήτησα λίγο χρόνο μόνη μου μπροστά στα ράφια για να «μιλήσω» με τις ετικέτες… (Είναι κάτι που συνηθίζω να κάνω και όταν επιλέγω κρασί).
   Χωρίς να το σκεφτώ περισσότερο, άπλωσα το χέρι και πήρα ένα Caol Ila 12. Μόλις έφτασα στο σπίτι, έσπευσα να το δοκιμάσω. Σε λάθος ποτήρι με τον λάθος τρόπο. Όμως η στιγμή της δοκιμής ήταν ένα συναρπαστικό τελετουργικό.
   Ένιωθα εκρήξεις κάπνας, νότες θαλασσινής αύρας και εσπεριδοειδών στο στόμα, που δεν μπορούσα να τις περιγράψω οργανοληπτικά, παρά μόνο συναισθηματικά. Μαγεύτηκα… Ένιωσα σαν παιδί που μπήκε σε ένα τεράστιο παιχνιδάδικο και μπορούσε να αγοράσει οποίο παιχνίδι θέλει. Κάπως έτσι, με λίγη από τη μαγεία των γιορτών και λίγη τύρφη στη φαρέτρα μου ξεκίνησε ένα μοναδικό ταξίδι στον ατελείωτο κόσμο του «Βασιλιά των αποσταγμάτων»!
2. Θεωρώ ότι δεν υπάρχουν φιλικές ετικέτες, δεν υπάρχουν ουίσκι για αρχάριους. Όλα είναι θέμα (γευστικής) παλέτας. Κάθε ουρανίσκος έχει διαφορετική ανοχή στο αλκοόλ, στην οξύτητα ή ακόμα, θα μπορούσα να το πω και προσωπικό γούστο. Αυτό που μπορώ να προτείνω, είναι να προτρέψω έναν αρχάριο να τολμά στη δοκιμή, να ξεκινήσει από την αγαπημένη μου Σκοτία, να πάρει μια ετικέτα ανά περιοχή και να μπει και εκείνος στο ίδιο “magic bus” που ξεκίνησε και για μένα το 2021! Όσο περισσότερο θα δοκιμάζει, τόσο και θα ανακαλύπτει…
   Υ.Γ. Τα Single Malts δοκιμάζονται κατά προτίμηση σε ποτήρια Glencairn και κατά τη δική μου ταπεινή, προσωπική άποψη, σκέτα, δηλαδή στους αλκοολικούς βαθμούς που αποφάσισε ο Master Distiller να τα εμφιαλώσει και πάντοτε με καλή παρέα!

*Το κρασί είναι για μένα ένα ταξίδι — μια γλώσσα χωρίς λέξεις που ενώνει ανθρώπους και τόπους. Από την πρώτη στιγμή που μπήκα στον κόσμο του, ήξερα πως ήθελα να αφιερωθώ στο να μοιράζομαι αυτή τη μαγεία. Στο πέρασμά μου από πολύ σημαντικά ελληνικά οινοποιεία αποκόμισα πολύτιμες εμπειρίες. Ταξίδεψα σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, για να πω μια ιστορία για κάθε φιάλη, που αξίζει να ακουστεί. Και κάθε φορά που ένα ποτήρι γεμίζει κάπου μακριά, νιώθω πως εκπληρώνεται ένα μικρό όνειρο: να γίνουν τα ελληνικά κρασιά αγάπη για όλο τον κόσμο. Το ουίσκι είναι μια καινούρια μεγάλη αγάπη. Από το 2022 είμαι περήφανο μέλος του Greek Whisky Association και απο τον Νοέμβριο του 2024 μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου.