Ένας τύπος μπαίνει σε ένα μπαρ

*του Σταμάτη Χειλά

Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί όλοι, δεν επιθυμώ ούτε να διχάσω ούτε να διακρίνω τα μπαρ και τους θαμώνες τους. Σε κάθε γωνία ή πεζόδρομο, υπόγειο ή ρούφτοπ, στεγάζονται διάφορα καταστήματα παρασκευής αλκοολούχων ποτών και επισκέπτες που βρίσκουν ενδιαφέρον παρατηρώντας την εσωτερική τους φωνή να παίρνει δυναμωτικό, αισιόδοξο και ενίοτε ουτοπικό χαρακτήρα, συνοδεία μουσικής και αλκοόλ. Ωστόσο, γρήγορα και συνοπτικά θα αναφέρω πως εκτός σπανίων ειδικών περιπτώσεων, δεν θα με συναντήσει κανείς σε ένα μπαρ, στο οποίο ο μπάρμαν θα ζητωκραυγάζει τις μουσικές επιλογές του ντι τζέι αγνοώντας το διψασμένο κοινό απέναντι του. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος δεν θέλω να φτάσω στην άβολη στιγμή όπου το σέρβις θα με ρωτήσει αν θέλω καλαμάκι για την παλόμα μου. Καλύτερα να την καταναλώσω μονομιάς.

Δεν γνωρίζω αν κάποιος βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με το δικό μου ρομαντισμό ή αν έστω και ένας θέλει να κάνει τζόιν σε αυτό το μονοπάτι που έχω χαράξει ως ευαίσθητα απαιτητικός επισκέπτης, εγώ ωστόσο θα καταγράψω την άποψη μου. Θέλω να γευτώ κάτι με χαρακτήρα, αυθεντικότητα. Αποζητώ την επιμέλεια από την παραγωγή έως και το σερβίρισμα. Θέλω τα χείλη μου να μουδιάζουν στην πρώτη γουλιά ενός τζιν με τόνικ και να εφάπτονται κατάλληλα με το χείλος του ποτηριού. Τα μπαμπλς που λέμε διαρκώς, να θυμίζουν το μπέρδεμα που επικρατεί στους γευστικούς κάλυκες. Θέλω το μπαρ που επισκέπτομαι να με κάνει να διχάζομαι για τις επιλογές μου, να αναρωτιέμαι τι θα πιώ και τι θα φάω. Η απόλαυση είναι το αποτέλεσμα και οι επιλογές ο πρόδρομος. Ας συμφωνήσουμε ότι οι ετικέτες των ποτών πρέπει να λάμπουν, τα μπαρ σετς να γυαλίζουν και το προσωπικό να πετάει. Ο σεβασμός λειτουργεί ως δράση-αντίδραση.

Η μουσική και ο φωτισμός πρέπει να είναι εκεί να μου ψιθυρίζουν νοερά να μείνω, να μείνω να πιώ άλλο ένα ή να επικοινωνήσω κάτι βαθύτερα με τους συνδαιτημόνες μου, ίσως να ξεχάσω ότι έχω αφήσει ανοιχτό το θερμοσίφωνα ή ότι κάποιος άλλος θα μου πάρει το παρκινγκ. Αισίως μόλις θυμήθηκα πως δεν οδηγούμε όταν πίνουμε ή δεν πίνουμε όταν οδηγούμε. Τελευταία, και ακέραια σημαντικά, δε θέλω να φάω κλαμπ σάντουιτς με το ποτό μου. Καρτερώ το φαγητό να συνοδεύει το ποτό, όχι να το κουβαλάει μαζί του. Αυτά τα δύο είναι σαν τους ανθρώπους, το ένα συμπληρώνει το άλλο, δημιουργεί εντυπώσεις, αναμνήσεις και εμπειρίες. Έδεσμα-ποτό, μεζές-γουλιά και τίποτα δεν μπορεί να πάει λάθος. Σεβασμός στη γεύση και τη τέχνη της φιλοξενίας, δεν θέλω να διακρίνω αλλά δεν ξέρω ποιος είναι τόσο ευαίσθητα απαιτητικός για να απολαύσουμε μαζί.

*Γεννήθηκα στη μυροβόλο Χίο, το 2000. Αυτά τα δύο στοιχεία μαρτυρούν από μόνα τους την επαφή μου με τη φύση, τα εσπεριδοειδή, τα φρέσκα μυρωδικά και την παράδοση στη γεύση. Σαφώς η ηλικία μου με ωθεί στην παρατήρηση, την αμφιβολία και την εξέλιξη. Προερχόμενος από οικογένεια που δραστηριοποιείται στην εστίαση μπήκα από μικρός στον κλάδο με γνώμονα να αφιερώσω τη δημιουργικότητα μου στην αφύπνιση των γευστικών αισθήσεων, παρατηρώντας τις πρώτες ύλες με απόλυτο σεβασμό και δευτερευόντως αξιοποιώντας τις ίδιες για τη δημιουργία μιας γευστικής παλέτας που ταιριάζει να της αποδώσουμε τους όρους «καινοτομία» και «αυθεντικότητα». Η παρουσία μου σε διάφορα μπαρ ήταν το έναυσμα να σεβαστώ και κυρίως να απολαύσω τα αναπάντεχα, τα δημιουργικά που προσφέρει η εστίαση. Ο τρόπος που μπερδεύεται η μαγειρική, η ποτοποιία και η τέχνη είναι η πορεία που έχει χαραχθεί στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας μου.